Ministeriële waterval als moderne Realpolitik

BHOPAL, 12 SEPT. Wat vooral opvalt in de brede straten van Bhopal is het aantal auto's met zwaailichten. Dure, kogelvrije voertuigen van hoogwaardigheidsbekleders. Niet dat in de hoofdstad van Madhya Pradesh, een arme, overwegend agrarische deelstaat in het hart van India, een internationale conferentie plaats heeft. De hoogwaardigheidsbekleders horen bij de regering van Madhya Pradesh.

Bhopal staat tegenwoordig niet meer bekend als de stad van de chemische ramp in de fabriek van Union Carbide in 1984, maar als de stad met de meeste ministers. Waar een normale regering voldoende heeft aan een ministersploeg van veertien, twintig of, vooruit, dertig mannen en vrouwen, denken de machthebbers van de Congrespartij in Madhya Pradesh liever in het groot. De glimmende auto's die langs de oevers van het Upper Lake in Bhopal suizen, horen bij de honderdtachtig ministers van 'MP' , zoals de Indiërs de staat kortweg noemen.

Regeren is een apart vak, en de creativiteit van een premier wordt pas op de proef gesteld als er politieke problemen zijn. Of verkiezingen. Of allebei.

De 75 miljoen inwoners van Madhya Pradesh gaan aan het einde van het jaar naar de stembus voor de verkiezing van een nieuw deelstaatparlement. Voor eerste minister Digvijay Singh is het daarom van het grootste belang de leden van de Congrespartij tot een hechte groep te maken en er voor te zorgen dat zij zich niet plotseling kandidaat stellen voor de oppositiepartij in Madhya Pradesh, de BJP, die begin dit jaar de landelijke verkiezingen won. Voor politici die bij de vorige verkiezingen werden gepasseerd door het electoraat vormt een ministerschap de ideale kans op rehabilitatie in hun kiesdistrict.

Het echte kabinet van premier Singh is nog bescheiden met 53 ministers. De overige 127 ministers danken hun status aan de banen die zij vervullen - of liever gezegd: die zijn bedacht. Zo moet Shafquat Mohammed Khan worden aangesproken met “excellentie” omdat hij vice-voorzitter is van de Sportraad van Madhya Pradesh, belast met de promotie van cricket, hockey en badminton en woont daarom gratis, heeft een gratis auto met gratis chauffeur, gratis telefoon, een privé-secretaris, een assistent en verschillende andere bedienden en onbetaalde medische hulp voor iedereen. Ook hoeft hij niet te betalen voor binnen- en buitenlandse vliegreizen.

Dat geldt ook voor zijn collega Sashi Bhushan Bajpeyi, die de betrekking als voorzitter van de adviescommissie voor de herdenking van de Indiase vrijheidsstrijd - die 51 jaar geleden werd voltooid - uit het vuur wist te slepen. En voor minister Iftiquar Hussain, vice-voorzitter van de toeristenbond, die Madhya Pradesh graag mag aanprijzen in Europa. En voor deelstaatsman Satyendra Tiwari, een minister van wie nagenoeg niemand in Bhopal weet waar hij en zijn 'speciale commissie' zich mee bezighouden.

Achter de benoemingen van zijn ministers zitten helemaal geen kwade bedoelingen, zegt premier Singh. “De staat geeft toch geld uit aan deze functies', legde hij onlangs uit aan het weekblad India Today. Eerlijk gezegd wist de bevolking van Bhopal van niets, maar de meeste inwoners reageren nauwelijks verbaasd. “Ach”, is het commentaar van een jonge student. “Yes”, zegt een ander met een diepe zucht.

De ministeriële waterval in het geografische midden van India wordt door politici gezien als een stukje moderne realpolitik, door burgers als zakkenvullerij en door sommige politieke analisten als een wraakactie van de Congrespartij op de concurrenten van de BJP. “Openbare plundering van publieke gelden,” zegt BJP'er Sunderlal Patwa, oud-premier van Madhya Pradesh.

Maar helemaal eerlijk is dat niet. In de aangrenzende buurstaat Uttar Pradesh kwam het BJP-bewind van eerste minister Kalyan Singh vorig jaar uit op 93 ministers, van wie er 46 waren overgelopen van de oppositie (de Congrespartij) naar de BJP. Hun ontrouw aan de oude partij van de Nehru-Gandhi dynastie werd beloond met dezelfde luxe-villa's, dezelfde limousines-met-zwaailicht, dezelfde telefoon, de gratis medische zorg en dezelfde vliegtickets - tekenen van een politieke gewoonte die snel en diep wortel schiet.

Dat de Indiase politiek daardoor tientallen miljoenen dollars extra kost - geld dat ook kan worden gestoken in het onderwijs, volksgezondheid of het milieu - hoort nu eenmaal bij een parlementaire democratie, zei een ambtenaar van het ministerie van Binnenlandse Zaken in New Delhi onlangs. Zoals bij de grootste democratie ter wereld het grootste kabinet ter wereld hoort.