Stuntman Moya verrast door zegereeks

NEW YORK, 11 SEPT. In gedachten had Carlos Moya vorige week al afscheid genomen van de US Open, toen hij in zijn duel met Michael Chang bij een 2-0 achterstand in sets ook nog eens met drie matchpoints werd geconfronteerd. De kampioen van Roland Garros speelde zo slecht dat hij na zijn miraculeuze ontsnapping genadig door zijn knieën zonk. Ook na zijn langdurige worsteling met het Amerikaanse talent Jan Michael Gambill kon Moya onmogelijk bevroeden dat juist hij de eerste Spaanse tennisser zou worden in de halve finales van de US Open, sinds Manuel Orantes in 1975 de titel veroverde.

Gisteravond kon de 22-jarige Spanjaard in de eenzijdige partij tegen Magnus Larsson (6-4, 6-3 en 6-3) eindelijk het overwerk uit de eerste ronden compenseren. Moya had na vier duels op Flushing Meadows al 12 uur en 8 minuten op de baan doorgebracht, slechts achttien minuten minder dan in zes partijen op het gravel van Roland Garros. Met de aan zijn rug geblesseerde Larsson was Moya echter in anderhalf uur klaar en glimlachend vroeg de baseliner uit Mallorca zich af of hij nu eindelijk zou worden erkend als een tennisser die op alle baansoorten uit de voeten kan. “Al heeft het lang geduurd voor ik in New York in mezelf ben gaan geloven.”

De ironie wilde dat Moya uitgerekend in Parijs zijn eerste grandslamtitel veroverde, terwijl hij de term gravelspecialist als een geuzennaam is gaan beschouwen. “Iedereen was blijkbaar alweer vergeten dat ik vorig jaar op de Australian Open de finale haalde en dat ik van Becker en Sampras op snelle banen heb gewonnen”, zei Moya. Om daar bijna verlegen aan toe te voegen dat hij geen rekening had gehouden met een triomftocht op de US Open. “Ik beleefde een zwakke periode na Roland Garros en verloor van spelers die veel lager op de wereldranglijst staan dan ik. Voor mijn gevoel had ik niets te zoeken op Flushing Meadows.”

Plotseling manifesteerde Moya zich echter als een stuntman die graag met de dood flirt. Chang weet nog steeds niet hoe hij drie opgelegde kansen verprutste om Moya de genadeslag te geven. In de derde ronde verspeelde de Amerikaanse Davis-Cupdebutant Gambill een break voorsprong in de vijfde set tegen Moya, die vervolgens in de tiebreak de nooduitgang naar de vierde ronde vond. Alex Corretja toonde net als in de finale op Roland Garros te veel respect voor zijn landgenoot en Larsson wist bij al voorbaat dat hij de nummer 10 van de wereldranglijst niet zou kunnen bedreigen.

Hoewel Moya zichzelf voorzichtig als kanshebber op de titel presenteerde, spreekt de geschiedenis niet in zijn voordeel. Spanje verzamelde in totaal negen grandslamtitels, maar nog nooit waren de op gravel geboren baseliners succesvol op hardcourt. Toen Manuel Orantes in 1975 de US Open op zijn naam schreef, werd op Forest Hills nog op groen gravel gespeeld. De Spanjaard Manuel Santana zegevierde in 1965 op hetzelfde complex op gras. Sinds de US Open in 1978 op de hardcourtbanen van Flushing Meadows worden gespeeld, was voor Spaanse tennissers een figurantenrol weggelegd.

Opvallend genoeg is Moya de enige powerhitter bij de laatste vier die de rally's van achteruit wil domineren. Met Sampras strijdt hij om de officieuze titel van grandslamkoning, al is het heel goed mogelijk dat de vier slams in verschillende handen komen. Dat maakt het extra lastig te bepalen wie aan het einde van het jaar de nummer één van de wereldranglijst hoort te zijn. De Association Tennis Professionals (ATP) hoopt het eeuwige dispuut definitief te bezweren door in 2000 met een nieuw systeem te komen dat regelrecht is overgenomen van de Formule I. Elk jaar wordt met een schone lei begonnen en dat concept kan tot potsierlijke situaties leiden.

De pas 16-jarige Lleyton Hewitt won in Adelaide als de nummer 650 van de wereldranglijst het eerste ATP-toernooi van dit jaar. In de nieuwe opzet zou hij meteen de nummer één van de wereld zijn en staat Sampras niet eens bij de eerste 50 als hij in Melbourne op de Australian Open bijvoorbeeld al in de tweede ronde zou worden uitgeschakeld. Om te ondervangen dat de toppers te lang kunnen teren op resultaten van het vorige jaar heeft de ATP al een jaarlijst ingesteld om te kunnen bepalen welke acht tennissers in november aan het WK in Hannover mogen deelnemen. Die regel maakt de invoering van een nieuwe wereldranglijst overbodig.

Zo kunnen veel spelers het moeilijk accepteren dat Marcelo Rios twee keer eerste heeft gestaan op de wereldranglijst zonder dat hij een grandslamtoernooi heeft gewonnen. Carlos Moya hoort niet bij de critici. “Als Rios aan het einde van dit jaar eerste staat, heeft hij dat verdiend op grond van zijn prestaties over het gehele jaar”, meent Moya. “Ik beschouw mezelf niet als de nieuwe aanvoerder van de wereldranglijst als ik na Roland Garros ook de US Open win. Je bent de terechte nummer één als je het hele jaar goed speelt. Ik sta liever eerste zonder dat ik een grandslam heb gewonnen dan vijfde met twee grandslamtitels op zak.” Weinig spelers zullen het met hem eens zijn.

In de bloedstollende tiebreak van de vijfde set in zijn duel met de Zweedse baseliner Thomas Johansson heeft Mark Philippoussis met een vooroordeel afgerekend. Eindelijk kon de 21-jarige Australiër een gewonnen stelling ook tot winst voeren. Hij overleefde in de epiloog van de partij tegen Johansson drie matchpoints. Op zijn beurt zag Philippoussis twee matchpoints verdwijnen na briljante passeerslagen van de Zweed. Op 11-10 in zijn voordeel benutte Philippoussis zijn derde matchpoint. Na zijn moeizame overwinning in vijf sets (4-6, 6-3, 6-7, 6-3 en 7-6) op Johansson speelt hij morgen in de halve finale tegen Carlos Moya.