Ontelbare slagen in dienst van gezamenlijke passie

Eeke van Nes (29) en Pieta van Dishoeck (26) zijn bij het WK roeien in Keulen Nederlands hoop in bange dagen. De dubbeltwee bij de vrouwen is morgenmiddag in de finale favoriet voor goud.

KEULEN, 11 SEPT. Eerst Van Nes en Van Dishoeck, dan Helmut Kohl. In die volgorde eisen de Nederlandse dubbeltwee en de bondskanselier morgen de aandacht op in Keulen. Om één uur gaan de roeisters op de Fühlinger See van start in de finale van het wereldkampioenschap, vijf uur later is Kohl in het stadscentrum het middelpunt van een verkiezingsbijeenkomst. Affiches met Kohls olijke hoofd - der Kanzler kommt - strijden met WK-vlaggen om de meeste aandacht.

De eerste bladzijde van het succesverhaal Van Nes-Van Dishoeck werd geschreven in 1995, toen de twee elkaar toevallig ontmoetten in de praktijk van een sportfysiotherapeut in Amsterdam. Van Nes werd daar behandeld voor een rugblessure, Van Dishoeck herstelde van een aantal knie-operaties. Van Dishoeck wist dondersgoed wie Van Nes was. Zij had al een reputatie in het roeien, in 1996 bekroond met olympisch brons in de dubbeltwee, met Irene Eijs. Voor Van Nes was Van Dishoeck een onbeschreven blad.

“Ik wist alleen dat ze een roeister was”, zegt Van Nes over die ontmoeting met Van Dishoeck, die de reputatie van sterkste roeister van het land geniet. “Ik vond dat je stevige poten had, dat viel meteen op”, zegt ze tegen haar roeipartner, vlak na de gewonnen halve finale van gisteren. De twee konden het goed samen vinden, maar een gezamenlijke roei-avontuur zou nog een tijdje op zich laten wachten.

Van Nes, geboren in Delft en opgegroeid in Noorwegen, kreeg de liefde voor het roeien met de paplepel ingegoten. Grootvader Hadriaan van Nes was voor de oorlog een verdienstelijk roeier. Net als Eeke studeerde oma Van Nes in Leiden. Ze beoefende het 'stijlroeien' en maakte deel uit van een acht tijdens het eerste NK roeien waaraan vrouwen mochten deelnemen. Eekes vader won in een twee met stuurman zilver bij het WK in 1966 en nam deel aan de Spelen van '68 in Mexico. Haar moeder won in '64 als skiffeuse zilver op het EK in Moskou. “M'n ouders hebben me nooit gedwongen om te roeien”, zegt Van Nes, die naar verluidt is verwekt in een botenhuis.

Pieta, afkomstig uit Hilversum, begon haar sportcarrière als turnster. “Ik heb gehockeyd, maar als sport deed me dat niks. Dat was alleen maar gezellig. Tennis vond ik veel leuker.” Op aandringen van haar moeder ging ze roeien. “Dit is de mooiste sport die er is. Dit doe je in weer en wind, in zomer en winter. Niet zeiken, maar roeien. Het is een amateursport en dat maakt het ook gemoedelijk.”

Bondscoach Kris Korzeniowski bracht de twee bij elkaar. In 1996 hadden ze elkaar wat beter leren kennen, omdat Van Dishoeck meedraaide in de voorbereidingen op Atlanta. Ze werd echter niet geselecteerd. Na Atlanta stopte Irene Eijs met roeien, maar haar maatje Van Nes vond de sport nog te leuk om te stoppen. “Hoewel ik wel even getwijfeld heb of ik zou doorgaan. Ik dacht, ik ga skiffen en ik zie wel waar ik terechtkom.” Dankzij bemoeienis van Korzeniowski belandde Van Nes in het voorjaar van 1997 in één roeiboot met Van Dishoeck, die tot dat moment weinig succesvol had geroeid met Nelleke Penninx. Sindsdien zijn ze niet meer van elkaars zijde geweken. Van Nes: “Ik had niet gedacht dat Pieta met mij wilde roeien. Ik trainde helemaal niet zo hard.” Dat kwam niet in de laatste plaats door haar baan in de biotechnologie waarmee Van Nes het roeien combineert. “Een zware combinatie”, zegt ze zelf. Bij farmaceutisch bedrijf Centocor in Leiden werkt Van Nes vijf dagen per week, van tien tot vier. Om zes uur staat ze op, van zeven tot negen roeit ze met Van Dishoeck op de Bosbaan in Amsterdam en na het werk, van vijf tot zeven, roeit ze opnieuw haar baantjes. “Koken, eten en dan naar bed.”

Van Dishoeck werkt tussen de 20 en 28 uur in de jeugdhulpverlening. “Vorig jaar vond ik het vooral een eer dat ik met Eeke mocht roeien. Dit jaar heb ik vooral m'n best gedaan om mezelf te bewijzen. Dat het niet Eeke is die met iemand anders roeit, maar Eeke en Pieta, die gelijkwaardig aan elkaar zijn. Ik had '98 nog als een basisjaar gepland, ik had er niet op gerekend dat het zo goed zou gaan”, zegt Van Dishoeck met verwijzing naar hun zeges in alle belangrijke wedstrijden. De dubbeltwee vormt dit jaar het Nederlandse vlaggenschip.

Het ultieme doel is het hoogste podium op de Spelen in Sydney. “Volgend jaar staat in het teken van trainen”, zegt Van Dishoeck. “In 2000 gaan we helemaal los.” Sydney is voor beiden het eindstation. Van Dishoeck is nog het meest uitgesproken in haar post-olympische ambities. “Ik wil gedragstherapeute worden en kinderen krijgen”, luidt haar opdracht voor het volgende millenium.

Korzeniowski geniet van elke minuut die hij met Van Nes en Van Dishoeck doorbrengt. “Opwindend om met zulke prestatiegerichte mensen te werken”, glundert de Amerikaan van Poolse afkomst. “Ze zijn vastberaden en aan alles kun je zien dat ze er plezier in hebben.” Van Dishoeck en Van Nes roeien niet alsof het hun werk is, maar maken hun ontelbare slagen in dienst van een gezamenlijke passie. Korzeniowski: “Daar kunnen veel roeiers een voorbeeld aan nemen.”