Nieuwe Woody Allen over roem en publiciteit

VENETIË, 10 SEPT. Een nieuwe film van Woody Allen is altijd een evenement, zeker wanneer de grootste ster van dit moment, Leonardo Di Caprio daarin zijn opwachting maakt. De fans zullen teleurgesteld zijn, want het idool verschijnt pas op de helft van Celebrity hooguit tien minuten in beeld, als een eerder naar Brad Pitt gemodelleerde superster die een hotelkamer kort en klein slaat.

Celebrity, een in zwart-wit gedraaid panorama van verhaaltjes over roem, de media en bescherming van een privébestaan, gedrapeerd rond een scheidend echtpaar (Kenneth Branagh en Judy Davis), is ook voor de liefhebbers van Allen een beetje een teleurstelling, zeker na de topvorm die hij in zijn vorige film Deconstructing Harry etaleerde. De anekdotes zijn aan de oppervlakkige kant en Woody blijft zelf buiten beeld, al gedragen zowel Branagh als Davis zich regelmatig in zijn geest. Davis geneest van haar neurosen door haar ziel te verkopen als presentatrice van een tv-roddelshow, Branagh blijft ongelukkig achter na te zijn opgehouden allerlei beroemde dames na te jagen, onder wie onze eigen Famke Janssen, die op ditzelfde festival al eerder te zien was in John Dahls Rounders als pokerspeelster.

De spanning tussen een publiek bestaan en het recht op privacy is een thema dat in verschillende films van de 55ste Mostra Internazionale d'Arte Cinematografica di Venezia opduikt. Peter Weir monteerde The Truman Show vorige zomer tijdens de dood van prinses Diana en schrok zich lam van de parallel met zijn eigen film, waarin een door het publiek vereerde, bleke persoonlijkheid (Jim Carrey) dag en nacht door camera's wordt gevolgd en sneeft, wanneer hij uit de cocon tracht te breken.

De mooiste uitwerking van het thema is verrassenderwijs te vinden in een kostuumfilm, Elizabeth van Shekhar Kapur, de Indiase regisseur van Bandit Queen die nooit eerder buiten zijn eigen land een speelfilm maakte. De grootscheepse, uiterst verzorgde en grimmige biografie van koningin Elizabeth I (1533-1603) is minstens zo modern als La reine Margot van Patrice Chéreau of zelfs de recente verfilming van Richard III. Elizabeth volgt de Virgin Queen van 1554, wanneer ze als protestantse troonopvolgster door haar katholieke voorgangster 'Bloody Mary' in de Tower wordt geworpen, tot 1585, het jaar dat ze op aanraden van haar adviseur Sir Francis Walsingham (Geoffrey Rush) korte metten maakt met alle verraders aan het hof. Het scenario van Michael Hirst trekt wat historische gebeurtenissen samen en stelt dat de niet zo maagdelijke koningin (Cate Blanchett) na teleurgesteld te zijn in de liefde door haar ritmeester Lord Robert Dudley, de eerste Earl of Leicester (Joseph Fiennes), besloot de plaats in te nemen van de Heilige Maagd, wier troost ze door haar bekering tot het protestantisme aan het Engelse volk ontzegde. Haar raadsheren waren toch al niet zo tevreden met een vrouw op de troon die haar hart liet spreken, dus offerde ze haar privégenoegens op voor een rationeel, waar nodig hardvochtig bewind met zichzelf als blanke, puriteinse icoon. Ook als dit beeld niet helemaal in overeenstemming zou zijn met de historische realiteit, is het een zinnige interpretatie, die van Elizabeth een intelligent en meeslepend drama maakt. De acteurs zijn stuk voor stuk voortreffelijk, ook ex-voetballer Eric Cantona als de Franse ambassadeur.