Madonna's nieuwe religie

In de zomer hebben de hits een hoog 'we like to party'-gehalte en hebben de bijbehorende beelden in de clips weinig om het lijf. Originele of slimme clips zijn schaars op het moment. Twee filmpjes die er in het aanbod van party-clips uitspringen zijn Pure Morning van Placebo en Honey van Moby. In de clip van Placebo springt een jongen (de zanger) van een dak af, terwijl politie, camera's en ramptoeristen beneden toekijken; maar als hij een paar meter gevallen is, komen zijn voeten terecht op de voorkant van het gebouw, en blijkt hij wonder boven wonder naar beneden te kunnen lopen. In Honey van Moby valt een kistje uit de lucht, waar een paar identieke mannen in grijze pakken uit kruipen die net als Alice in Wonderland op een rare manier op allerlei plekken terechtkomen, elkaar volgend, tot ze weer terug gaan in de kist, die daarna ontploft. Ook deze clips, beter dan de rest, zijn niet bepaald briljant: ze steunen op flauwe gimmicks.

Een opvallend serieuze clip is de laatste van Madonna, Drowned World/Substitute For Love. Opnieuw, na Frozen en Ray of Light, een erg goede clip. Was Frozen duister en mysterieus en Ray of Light uitbundig, deze nieuwe is ernstig en tamelijk somber.

We zien Madonna door de gang in haar huis lopen, op weg naar buiten. Ze opent de voordeur en ziet alleen geflits van camera's, terwijl haar lijfwachten haar naar de auto leiden. Elke beweging wordt tien-, twintigvoudig gefotografeerd. De fotografen springen op motoren en rijden achter haar aan. De cameraflitsen gaan door als de auto op weg is, komend van alle kanten. Madonna zit alleen op de achterbank, in het midden, zonnebril op, het hoofd erbij neer hangend, de ene arm om de andere slaand: geen happy unit.

Als ze bij aankomst uit de auto stapt staan er tientallen fotografen klaar, tegen wie ze plichtmatig lacht. Bij haar binnenkomst gaat alle aandacht naar haar: alle aanwezigen komen op haar af, verdringen elkaar om een glimp van haar op te vangen. Ze opent een deur en rent de gang in, opgelucht dat ze alleen is. Achter een raam staat een vriendelijk dienstmeisje; Madonna's gezicht ontspant zich in een glimlach, ze probeert vriendelijk terug te doen, maar ziet dan een camera voor het gezicht van het meisje en schrikt van de flits. Teleurgesteld wendt ze zich af en loopt ze weg.

Ze loopt een zaal in waar een feestje plaatsvindt en voelt iedereen naar haar kijken. Een jongen komt op haar af en probeert haar aan te raken als ze net met de ogen dicht, hoofd achterover, op een bank is gaan zitten. Ze staat snel op en loopt weg; de zonnebril die ze op de bank achterliet wordt gauw gepakt door een meisje dat hem meteen opzet.

Madonna rent weg, langs de achteruitgang het gebouw uit, de straat op, waar ze tegen de fotografen aanloopt die meteen beginnen te flitsen en achter haar aankomen. Thuisgekomen slaat ze de deur achter zich dicht en pakt ze haar dochtertje op dat op haar afloopt, ze houdt haar stevig vast en kijkt in de camera, zingend: “This is my religion.”

Het zorgvuldig gemaakte filmpje verbeeldt een liedje waarin Madonna met afgrijzen terugkijkt op de tijd waarin roem het enige belangrijke was: “I found myself in crowded rooms / Feeling so alone.” Haar dochter symboliseert een minder harde, minder oppervlakkige, minder eenzame, betere wereld. De clip brengt juist door de details - zoals het dienstmeisje dat niet vriendelijk is omdat ze Madonna als mens aardig vindt, maar omdat ze een ster is - knap de nare kant van de roem over, en doet natuurlijk denken aan de door paparazzi achtervolgde prinses Diana. Het is wel nogal dik aangezet, want in het echt is Madonna minder hulpeloos en heilig dan ze in de clip suggereert - ze heeft ook zelf de roem opgezocht natuurlijk. Toch weet ze de kijker ervan te overtuigen dat we hier de ware Madonna zien. Wie nog steeds denkt dat ze niet kan acteren, heeft het goed mis: Madonna speelt de verschillende gedaanten van zichzelf als geen ander het zou kunnen.