Zelf gehate vlaggen naaien

De Verenigde Staten hebben zich weer eens flink gehaat gemaakt, dit keer in Soedan en Afghanistan. Bij gebrek aan machtsmiddelen nemen de vernederden wraak door Amerikaanse vlaggen te verbranden. Die destructieve activiteit levert mooie beelden op, die gretig door televisie en kranten worden doorgegeven. De plaatjes zijn inderdaad om van te smullen, zowel door wat erop staat als door wat niet te zien is, maar moet worden aangenomen.

Allereerst wat er te zien is: is het wel een Amerikaanse vlag die verbrand wordt? Zeker, er zitten sterren op, maar het is al meteen duidelijk dat het er lang geen vijftig zijn, één voor elke Verenigde Staat. En ook met de strepen zit het niet lekker: het zijn er zeker geen dertien, het getal van de staten die zich in 1776 onafhankelijk verklaarden.

Bij nauwkeuriger beschouwing wordt duidelijk dat we te maken hebben met een stukje huisvlijt. Geen wonder dat de 'vlag' eigenhandig moest worden vervaardigd, want in een land dat de USA haat, zijn er natuurlijk geen vlaggenwinkels waar je zo een Stars-and-Stripes kunt aanschaffen. De Westerse kijker moest eens weten wat er bij vlagverbranding allemaal komt kijken. Zo ongeveer gaat het. Achmed komt thuis en zegt tot de vrouwen des huizes: 'Morgen verbranden we een Amerikaanse vlag. Maken jullie er even eentje?' Terwijl hij in het koffiehuis het scenario van het cremeren der vlag doorneemt, zitten ze thuis met de handen in het haar. Hoe ziet zo'n ding er uit? Na lang zoeken vinden ze de Soedanese Bosatlas. Daar staan er de nationale vlaggen in. Terwijl hun ogen over de rijen vlaggen gaan, beseffen de vrouwen met welke ondankbare taak ze zijn opgezadeld. Het was heel wat makkelijker geweest als Nederland gehaat werd. Zo'n driekleur is een fluitje van een cent. Met alle plezier zouden ze die in serie vervaardigen, zodat de mannen zich nog dagen konden uitleven.

Maar al die strepen en sterren op de Amerikaanse dundoek zijn een helse klus. En waarom zou je je eigenlijk uitsloven? Het produkt is er alleen om vernietigd te worden. Uiteindelijk besluiten de naaisters te zoeken naar een optimum van inspanning en effect. Bij welk aantal sterren en strepen heb je nog net het idee van een Amerikaanse vlag? Vijftig is echt niet nodig. Maar vier is weer aan de magere kant. Met een stuk of tien suggereer je al wat. Bij de dertien strepen komt het er nauwer op aan. Acht is toch wel het minimum. Dat betekent heel wat knippen, spelden en naaien. Ook de vrouwen hebben een reden om die vlag te haten. Zulke scènes moeten zich afspelen ten huize van de vlagverbranders. Ach, dames en heren van het journaal, dat vlagverbranden hebben we nu wel gezien, geef ons nu eens beelden van de huisvlijt.