Van der Ploeg (1)

Na het lezen van de verkorte versie van de toespraak van Rick van der Ploeg, onze kersverse staatssecretaris van cultuur, bleef ik geschokt achter (NRC Handelsblad, 3 september). Ook al herken ik in enige alinea's een zweem van waarheid, de algemene gedachtengang van onze staatssecretaris heeft een gruwelijk verkeerd uitgangspunt.

Hij noemt zichzelf econoom in de kunstwereld, waar ik op zich geen waardeoordeel over hoef uit te spreken, maar het blijkt nu dat deze man geen enkele visie op kunst heeft. Sterker nog, ik betwijfel of hij liefde voelt voor de kunst. Ik vind in deze toespraak geen uitspraken over wat kunst betekent voor een mens, over kwaliteit van kunst, over wat kunst teweeg kan brengen, kortom wat de waarde van kunst is voor het individu.

Een symfonieorkest wil niet voor lege zalen spelen en moet er alles aan doen zijn product te verkopen. Waar een symfonieorkest echter niet bij gebaat zal zijn is op de knieën te gaan voor het grote publiek. Het gaat juist om de identiteit waarmee je mensen raakt, en in het geval van het symfonieorkest: live-uitvoeringen, waar men aanstekelijke bevlogenheid kan meemaken. Dat een orkest het publiek van de Rolling Stones nooit echt zal bereiken staat als een paal boven water en hoeft ook niet het streven te zijn.

Juist daarom is een overheid nodig die kwaliteit herkent en stimuleert. Mocht onze staatssecretaris uit zichzelf geen enthousiasme voelen een concert bij te wonen, laat hem dan eens praten met iemand die zo'n happening wel heeft meegemaakt.