Pharoah Sanders

Pharoah Sanders: Save our children (PolyGram Records, 557 297-2)

De platen die Pharoah Sanders in de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig maakte ademden de sfeer van Marcus Garvey's 'Back to Africa'-beweging, droegen titels als Shukuru, Tauhid of simpelweg Africa en stonden bol van de Afrikaanse mystiek. Zijn energieke muziek wist deze gimmicks echter te overstijgen. Dat was niet in de laatste plaats te danken aan Sanders' snerpende saxofoongeluid, dat duidelijk beïnvloed is door John Coltrane, op wiens laatste lp's hij een prominente rol vervulde.

Na een periode van bezinning eind jaren zeventig sloeg Sanders een andere richting in. Zijn cd's werden steeds meer op dans georiënteerd, hetgeen de muziek niet altijd ten goede kwam. Op zijn nieuwste, Save our children, zet deze trend zich door. Vergelijkbaar met de kitscherige multi-culturele bedenksels van Chris Hinze uit het einde van het vorige decennium, mengt Sanders Indiaase tabla's, Afrikaanse drums en pompeuze koortjes met akelig 'cleane' synthesizers en gelikt saxofoonspel. De produktie van Bill Laswell, de drijvende kracht achter het dub-label Axiom, legt een zware nadruk op de diepte van de bassen en de overdreven bombast van de composities, die over het algemeen niet boven de middelmaat uitkomen. Sanders is een oude man met imposante witte sik geworden, die met een zweverige collage van (pseudo-)ethnische elementen steeds meer in de vermaledijde new-age hoek terechtkomt.