The Great Home Run Chase nadert climax

Honkballer Mark McGwire is nog maar één homerun verwijderd van het meest legendarische record uit de Amerikaanse sport- geschiedenis, de 61 homeruns in één seizoen van Roger Maris.

WASHINGTON, 7 SEPT. Amerika houdt weer van honkbal, massaal en hartstochtelijk. De grote staking van 1994, een bitter conflict tussen de miljonairs op het veld en de miljonairs in de bestuurskamers, vervreemdde het land van zijn favoriete sport. Maar de grote jacht op de homeruns die dezer dagen woedt, The Great Home Run Chase, heeft de sport weer teruggebracht op alle tv-schermen, op alle voorpagina's en op ieders lippen.

Met een vorstelijke hengst met zijn slaghout sloeg Mark ('Big Mac') McGwire van de St. Louis Cardinals zaterdag zijn zestigste homerun van het seizoen. Daarmee evenaarde hij de prestatie die de legendarische Babe Ruth in 1927 leverde. Nog maar één homerun is McGwire nu verwijderd van het record dat Roger Maris in 1961 vestigde (61-in-'61), en geen Amerikaan twijfelt eraan dat het McGwire zal lukken dat record te breken. Gisteren slaagde hij er nog niet in. Maar mogelijk vandaag wel, als de Cardinals tegen de Chicago Cubs spelen.

De uitslag van die wedstrijd interesseert bijna niemand. Het gaat om de homeruns, om de historische grens van 61. Niet alleen McGwire heeft de jacht op het record geopend, hij wordt op de voet gevolgd door Sammy Sosa van de Cubs, die zaterdag zijn 58ste homer sloeg. Sosa is de eerste Spaanstalige speler die zover gekomen is.

Mocht het McGwire lukken de bal vandaag opnieuw in de tribunes te jagen, dan breekt daar op hetzelfde moment meteen een andere wedstrijd uit: de jacht van de fans op de bal, de dan historische bal. Wie hem te pakken krijgt kan hem bij verzamelaars te gelde maken voor honderdduizenden, zo niet een miljoen dollar, zo speculeren commentatoren en supporters al dagen.

De 22-jarige Deni Allen, die zaterdag nummer 60 ving, was zo goed hem aan McGwire terug te bezorgen, in ruil voor niet meer dan twee seizoenskaarten, wat knuppels, ballen, petjes en gratis honkbaltraining bij de Cardinals. Maar omdat de marktwaarde van nummer 61, en zeker nummer 62, naar verwachting aanzienlijk hoger zal liggen, hebben de Cardinals hun ballen gemerkt met een infraroodcode. Daarmee kan naderhand worden vastgesteld of de bal die iemand gevangen zegt te hebben inderdaad de bal is die McGwire geslagen heeft. Bedriegers met doodgewone ballen liggen namelijk op de loer.

Het feit dat McGwire, een vriendelijke reus met gewichthefferspostuur, al het hele jaar een gebruiker is van het middel androstenedoïne, heeft nauwelijks afbreuk gedaan aan zijn heldenstatus. 'Andro' verhoogt het testosteron-niveau en zou daardoor een spierversterkend effect hebben. Organisaties als het Internationaal Olympisch Comité en de Amerikaanse National Football League hebben het gebruik ervan verboden, maar in de Major Baseball League is het toegestaan. Het spul is overal in de Verenigde Staten vrij verkrijgbaar.

Toen een journalist een flesje van de pillen in het kledingkastje van McGwire zag staan, deed de sportman geen enkele moeite om de waarheid te verhullen. “Ik heb niets gedaan wat niet mag”, zei hij. “Het is legaal, er is niets mis mee.” Sommige commentatoren dachten daar anders over, en schreven dat McGwire de jeugd een slecht voorbeeld geeft. Maar die geluiden zijn al snel weer overstemd door het enthousiasme over de nieuwe reeks homeruns.

McGwire en Sosa proberen elkaar in hun dagelijkse persconferenties te overtreffen in hoffelijkheid. Allebei gunnen ze het de ander zo ontzettend van harte dat hij het record zal breken, dat het nauwelijks nog geloofwaardig is. Maar beide sportlieden beseffen dat ze behalve zoveel mogelijk homeruns slaan, ook de sympathie van het publiek moeten bewaren. De huidige recordhouder, wijlen Roger Maris, slaagde daar niet in en heeft niets dan ellende van zijn prestatie gehad. Sportcommentatoren en het publiek hadden er begin jaren zestig hun zinnen op gezet dat de New-Yorkse held Mickey Mantle het record van Babe Ruth zou breken. Toen Maris het waagde met de eer aan de haal te gaan, heeft het publiek hem dat nooit vergeven. Maris werd gezien als een onwaardige opvolger van de legendarische Babe Ruth. Hij werd voor zijn prestatie beloond met hatelijke brieven en hij is nooit geëerd met een plaatsje in de Baseball Hall of Fame.

Van officiële zijde werd het record van Maris voorzien van een voetnoot: hij had 159 wedstrijden nodig gehad om Ruth te evenaren, terwijl die zijn record had gevestigd in een seizoen dat maar 154 wedstrijden lang was. Tot op de dag van vandaag twisten Amerikanen daarom over de vraag of de 61 homeruns van Maris eigenlijk niet minder waard zijn dan de 60 van The Bambino. Maar McGwire staat boven dit debat. Hij heeft de 60 bereikt in 141 wedstrijden.