BORNKAMP EN JANSSEN OVER: Piano en saxofoon

Jubileum duo Bornkamp-Janssen: 15/9 Concertgebouw Amsterdam 20.15 u. Cd Transcriptions of 19th century repertory: Vanguard 9914.

HILVERSUM, 7 SEPT. “Je kunt de omvang van het repertoire voor de combinatie saxofoon en piano niet afbakenen. In de catalogi kun je wel zien dat er duizenden stukken voor deze bezetting zijn gecomponeerd, maar de kwantiteit is volslagen irrelevant. Als je het kaf van het koren scheidt valt er heel veel af. Veel Franse muziek uit deze eeuw bijvoorbeeld en talloze stukken die werden gecomponeerd aan Amerikaanse universiteiten.” Saxofonist Arno Bornkamp (1959) en pianist Ivo Janssen (1963) vormen vijftien jaar een duo. Dat wordt 15 september gevierd met een nieuwe cd en een jubileumconcert in de Kleine Zaal van het Concertgebouw. Het programma is een dwarsdoorsnede van vijftien jaar Bornkamp-Janssen met onder andere sonates van Edison Denisov en César Franck en een opdrachtwerk door Martijn Padding. Daarnaast schreven bevriende componisten voor het jubileum een kort muziekstuk: Willem Breuker, Maarten van Norden, Christian Lauba, Dmitri Nicolau en Peter van Onna.

Bornkamp: “Ik schnabbelde in mijn conservatoriumtijd wat vrijblijvend met een pianist, totdat we een echt concert konden krijgen in een Amsterdams theatercafé. Op 8 januari 1983 - sommige data onthoud je - zouden we een zondagmiddagconcert geven, maar vlak voor kerst zegde de pianist af. We stonden al aangekondigd op affiches, dus van annuleren kon geen sprake zijn. Al snel werd duidelijk dat Ivo het maar moest overnemen.”

Janssen: “Achteraf zal die jongen zich wel eens voor het hoofd hebben geslagen want het begon meteen goed te lopen. We speelden op een open dag van het Sweelinck Conservatorium, deden auditie bij De Suite en het daaropvolgende jaar stonden we in de IJsbreker. Radio- en plaatopnames volgden en dan realiseer je je: 'Ja, we zijn een duo'.”

Bornkamp: “We hebben intussen vier cd's uitgebracht, onder andere met de echte hoogtepunten uit het repertoire, met Franse muziek en met midden-Europese stukken. De nieuwe cd is de eerste met louter bewerkingen. Niet omdat het goede repertoire op is, maar omdat we al jarenlang bewerkingen spelen die we ook eens wilden vastleggen.”

Janssen: “Het zijn niet eens allemaal èchte bewerkingen. De pianopartij is meestal identiek, behalve in de Drei Romanzen van Robert Schumann. De bewerker heeft de oorspronkelijk partituur voor piano en hobo een overmatige kwart naar beneden getransponeerd waardoor je mooie donkere liggingen krijgt, die zeer goed passen bij het timbre van de saxofoon. De transcripties zijn te rechtvaardigen omdat de stukken ook door de componisten zelf zijn bewerkt of met hun permissie door anderen.”

Bornkamp: “De Sonate van César Franck is oorspronkelijk voor viool geschreven, een veel hoger instrument dan de saxofoon. Maar je kan niet zomaar op je saxofoon een passage een octaaf lager spelen want dat strookt vaak niet met de lijn van het stuk. Al veel eerder in de compositie moet je dan een verantwoord moment vinden om omlaag te duiken. Voor mij is het daarom wel een heel gegoochel.”