Barrelhouse: Time Frames (Munich Records 191).

Barrelhouse begon in '74 als electrische bluesband, maakte negen lang niet slechte lp's, doorkruiste x keer het Nederlandse clubcircuit en vond het pas na twaalf jaar mooi genoeg. Na de herrijzenis in '94 met Fortune Changes en een compilatie-cd met oude stukken, is er dan nu Time Frames in de complete oerbezetting, dus met de gitaristen John en Guus Laporte en natuurlijk het gezicht van de band: 'little mama' Tineke Schoemaker.

Op deze cd bevestigt Barrelhouse krachtig de deugden van vroeger - hechtheid, puntigheid en gretigheid - en toont het zich verder alleen maar rijper en wijzer. De bluestraditie wordt geëerd met eigen composities als The Train en het met een Howlin' Wolf-achtige drive geladen Skin and Bones.

Dat de grens tussen blues en country (volgens sommigen de blanke blues) soms flinterdun is blijkt uit twee stukken waarop de stem van Schoemaker extra veel ruimte krijgt: I won't answer met alleen pianist Han van Dam en The Fields have turned brown. In het laatste stuk, een in België gemaakte live-opname, heeft ze een gelouterd mannenkoor achter zich: de stokoude Five Blind Boys of Mississippi.

Al even uitzonderlijk is Hard Time Killing Floor met het trio Altai Hangai. Cowboys en country horen bij elkaar, blijkbaar ook in Mongolië.

Een heel verfrissende cd dus, misschien ook voor bluespuristen met een oe-wiskie teveel op.