Kunstwerken in de onderwereld van de Maastunnel

Tentoonstelling: TunnelVision, met Maryanne Amacher, Ver Licht, Imogen Stidworthy, Bea de Visser, Arno Coenen & René Bosma, BMB Con., Stefanie Zoche. Opening: 5 september, 20u. T/m 19 september. Maastunnel (voetgangers- en fietsersgedeelte) Rotterdam. Website: http://cell.v2.nl. Cd-rom ƒ 25,-

Spaarzame verlichting, muren met gladde tegels. Vier houten, steile

roltrappen van 35 meter monden uit in een lange ondergrondse doorgang. Bij elke stap die je doet, kaatst het geluid weer terug via de wanden. Het is er klam en tochtig.Daar, in de Rotterdamse Maastunnel, werkt de New-Yorkse kunstenares Maryanne Amacher aan haar geluidsinstallatie Sound Characters. Ze doet dit bij voorkeur in de nacht. Om deze onderwereld te betreden, moet je als voetganger of fietser eerst langs een aantal bewakers moeten. Het is maar goed dat de mannen van Toezicht & Veiligheid de tunnel 24 uur per dag in de gaten houden. Hierdoor werd Amacher onlangs behoed voor een aanranding door een dronkenlap - haar muziek stond hem niet aan.

Over de volle lengte van de tunnel staan luidsprekers opgesteld. De gewezen leerlinge van Stockhausen die onder andere heeft samengewerkt met John Cage, gebruikt de architectonische bijzonderheden in haar compositie, bestaande uit computergestuurde geluidsgolven. De echo in de

ruimte doet vermoeden hoe het uiteindelijk zal klinken: indringend, als een aanzwellende zeegolf.

Vanavond zal Amacher haar werk presenteren op de opening van de tentoonstelling TunnelVision, een initiatief van CELL - Initiators of Incidents. Op verzoek van de organisatoren Nathalie Houtermans en Antoinette te Paske hebben elf kunstenaars, onder wie Imogen Stidworthy,

BMB Con. en Ver Licht, voor het voetgangers- of fietsersgedeelte van de Maastunnel zes installatie's gemaakt. De prachtige, geheimzinnige locatie roept allerlei associaties op. De meest voor de hand liggende is

de overgang van het bovenaardse naar het onderaardse leven, van een bewuste naar een onbewuste staat van zijn. In meer of mindere mate gaan de kunstwerken over dit mysterie, of over de diepste slaap. Zoals Sleeper van Stefanie Zoche. Zij fotografeerde slapende Rotterdammers. In

de nacht, of 's ochtends want de helft van haar modellen bestaat uit de bewakers van de Maastunnel die nachtdiensten draaien. De 28 foto's van mensen in hun meest ontspannen toestand, zijn in delen geplakt op de treden van de roltrappen aan de Noord-kant van de tunnel. In een rollende beweging komen de portretten op je af, waarna ze verdwijnen in een eeuwig durende slaap. Of Random Journals, de video-installatie van Bea de Visser in het midden van het voetgangersgedeelte. Op een van de twee videoprojecties haasten voorbijgangers zich op precies dezelfde wijze als de dagelijkse gebruikers van de tunnel. Een oude vrouw met wandelstok twijfelt over welke richting ze zal opgaan, en wordt bijna onder de voet gelopen. Het daglicht verraadt een leven buiten de tunnel.

Het gevaar van tentoonstellingen op dit soort unieke locaties, is dat de

kunstwerken de strijd om de aandacht verliezen van de omgeving. De kunst

voegt zelden iets toe. Dat is niet het geval met het glasmozaïek van Arno Coenen en René Bosma op de grond van het entree aan de zuidkant van de tunnel. Met dit nogal ouderwetse medium geven zij vorm aan de hedendaagse mythe rondom de populaire Lara Croft. Deze schietgrage, sexy godin is geboren in het computerspel Tomb Raider en wordt op handen gedragen door de gemeenschap van het wereldwijde computernetwerk. Pixles vertaald naar stukjes glas. Haar verschijning vormt een duchtige tegenhanger van de oude mythologische figuren als Neptunus, afgebeeld in mozaïektegels op de muren van de Maastunnel.