Thomas Lynch

Thomas Lynch: Still Life in Milford. Cape Poetry, 58 blz. ƒ 34,10

In het voorwoord bij zijn essaybundel Ondergronds beklaagde Thomas Lynch zich erover dat de twee dichtbundels die hij eerder publiceerde door de critici vooral waren besproken in het licht van zijn hoofdberoep. Tja, schrijvende begrafenisondernemers zijn nu eenmaal dungezaaid. Maar, vroeg Lynch zich af, was zijn werk wel zo wezenlijk anders dan dat van bijvoorbeeld een dichtende hoogleraar? In zijn nieuwe, net verschenen dichtbundel Still Life in Milford spelen dood en vergankelijkheid weer een centrale rol. Voorspelbaar? Ja, zegt Lynch, want de dood is, samen met de liefde, simpelweg hét grote thema van alle poëzie.

Lynch zou wel eens gelijk kunnen hebben. Er staan in zijn nieuwe bundel maar weinig gedichten die direct geïnspireerd zijn door zijn ervaringen als lijkbezorger in Milford, Michigan. Het merendeel speelt zich af in Ierland, veelal rond het voorouderlijke huis in County Clare, waar de stemmen van dode familieleden nog uit de stenen opklinken. Lynch slaagt erin om in zijn poëzie een veelheid van die stemmen te vangen, waarmee hij aansluit bij de Ierse vertellerstraditie. Zijn gedichten hebben veelal een informele, converserende toon, soms humoristisch, vaker elegisch, die vooral zo natuurlijk klinkt door zijn soepel lopende iambische pentameters. Hij toont zich hier een meester in de ambachtelijke kant van poëzie - ritme en versbouw - met een zwak voor ingenieuze woordspelingen. Hierdoor bezwijkt hij een enkele keer voor de verleiding om een gedicht te laten eindigen in een wat al te nadrukkelijke punchline. Ook is hij soms onnodig expliciet. Een ding is echter duidelijk: wie dacht dat deze bundel voornamelijk curiosa van de Dichtende Doodgraver zou bevatten, krijgt zowaar echte poëzie op de koop toe.