Amerikanen tellen ademloos af tot homerunrecord wordt gebroken; Sampras in schaduw honkbalheld

De recordjacht van Pete Sampras op het grandslamrecord van Roy Emerson trekt in New York veel minder aandacht dan het aanstaande homerunrecord van de Amerikaanse honkballer Mark McGwire.

NEW YORK, 4 SEPT. In de Amerikaanse tenniswereld is onlangs een rel uitgebroken, omdat zowel Pete Sampras als Andre Agassi zich volgende maand niet beschikbaar stelt voor de halve finale in de Davis Cup tegen Italië. Omdat Jim Courier vanwege een 'tennisarm' voorlopig uit de roulatie is en Michael Chang na zijn comeback geen zin heeft om het vuile werk voor zijn rivalen op te knappen, moet captain Tom Gullikson een beroep doen op het tweede garnituur. In Milwaukee treden nu vermoedelijk Todd Martin en Vince Spadea aan in het enkelspel.

Agassi hekelde gisteren opnieuw het beleid van de Amerikaanse tennisfederatie (USTA) om zonder overleg met de spelers een lokatie aan te wijzen. “Zelfs als de Davis Cup nu in mijn achtertuin zou worden gespeeld, kom ik er de deur niet meer voor uit”, foeterde Agassi bij de US Open. In bedekte termen eiste de voornaamste uitdager van Sampras het aftreden van coach Gullikson ten gunste van John McEnroe. Alsof 'Mac' het had geaccepteerd dat Agassi in hetzelfde weekeinde als de Davis Cup de gastheer is van een tennisgala in Las Vegas.

De matig spelende Sampras kwam gisteravond bij de US Open weer een stapje dichter bij het recordaantal grandslamtitels van Roy Emerson in de wetenschap dat Amerika slechts droomt van 'Het Record'. Zelfs NBC-commentator John McEnroe beseft dat zijn landgenoten momenteel slechts één sportman Big Mac noemen: Mark McGwire, de honkballer die slechts twee homeruns is verwijderd van het record (61) van Roger Maris. Met tennis hebben de Amerikanen toch al weinig affiniteit, zeker nu 'Het Record' uit '61 binnenkort zal worden gebroken.

De grote televisiestations NBC, CNN en ABC besteedden gisteren nauwelijks aandacht aan de opgeklopte affaire en Sampras wist waarom. Op verongelijkte toon onderstreepte de nummer één van de wereld de geringe status van de Davis Cup. “Ik heb voor mijn gevoel in 1995 een bijzondere prestatie geleverd door in de finale tegen Rusland zowel mijn singles als het dubbelspel te winnen. Ik verwachtte geen parade bij terugkeer in Amerika. Maar ik heb nooit erkenning gekregen voor mijn inspanningen. De Davis Cup zegt de Amerikanen niets. Toen wij vorig jaar in de halve finales Australië versloegen, dacht het publiek dat we de Davis Cup al hadden gewonnen. Wisten de Amerikanen veel dat we nog naar Zweden moesten om daar de finale te spelen?”

In Europa zal Sampras ongetwijfeld worden geëerd als de beste tennisser aller tijden als hij het record van Roy Emerson breekt. Maar in de VS solliciteert alleen een honkballer naar onsterfelijkheid. Mark McGwire van de St. Louis Cardinals en zijn rivaal Sammy Sosa van de Chicago Cubs beheersen het dagelijkse leven met een race, die welhaast mythische dimensies heeft aangenomen. Waar ze ook spelen, veert het publiek verwachtingsvol op voor een staande ovatie als McGwire of Sosa aan slag komt.

Sosa had al een tijdje drooggestaan toen hij eergisteren homerun 56 liet aantekenen. De honkballer uit de Dominicaanse Republiek evenaarde daarmee het clubrecord bij de Cubs van Hack Wilson wiens portret op zijn kluis in de kleedkamer hangt. McGwire antwoordde meteen in Miami door twee homeruns te slaan tegen de Florida Marlins. Vanavond krijgt hij tegen de Cincinatti Reds alweer de kans dat totaal op te vijzelen. Ademloos telt Amerika af tot Het Record is gebroken.

Soms wordt het de rossige slagman van de Cardinals te veel, zoals vorige week toen McGwire meende na vier wijd een vrije loop te krijgen om vervolgens tot zijn verbijstering door de umpire te worden uitgeteld met drie slag. Woedend eiste hij een vrijgeleide naar het eerste honk, waarna McGwire door de scheidsrechter naar de kleedkamer werd gestuurd. Een regen van flessen daalde neer op het perk, want het furieuze publiek wachtte op een homerun van zijn held. Op de tribunes van elk honkbalstadion wordt namelijk gevochten om elke bal die McGwire over de hekken slaat. De 62ste zal ongetwijfeld een fortuin waard zijn.

Chasing Maris is het mooiste spel dat momenteel in Amerika wordt gespeeld. Postuum zal de slagman van de New York Yankees eindelijk worden verlost van een record dat bijna zijn leven heeft geruïneerd. Tot zijn dood in 1985 ging Maris gebukt onder het noodlot dat hij Babe Ruth uit de geschiedenisboeken had verdreven. Zijn record van 60 homeruns in 1927 had volgens de Amerikanen nooit mogen worden verbroken. Wellicht dat Maris daarom nooit is opgenomen in de Hall of Fame.

Serieus is voorgesteld zijn recordaantal homeruns in één seizoen te voorzien van een voetnoot, omdat Ruth zestig keer een ereronde langs de honken had mogen lopen in 154 wedstrijden terwijl Maris voor zijn 62 homeruns acht duels meer nodig had. Het is hem nooit vergeven. Nadat Maris in 1968 stopte, heeft hij vijftien jaar geen voet meer willen zetten in het stadion waar hij als honkballer was geboren. Zelfs in het huis van zijn Yankees werd Maris immers uitgejouwd en uitgefloten als de verrader die Babe Ruth van zijn eeuwige troon had gestoten.

Verbitterd keek hij twee maanden voor zijn dood in 1985 in USA Today terug op zijn reis door de hel. “Ik had geen leven meer nadat ik het record van Babe Ruth had verbeterd”, vertelde Maris. “Er was geen enkel stadion waar ik niet werd uitgescholden. Overal kreeg ik dingen naar mijn hoofd gegooid en heb ik de ergste beledigingen moeten aanhoren. Ik ging de sport haten die ik altijd lief heb gehad. Waar ik kwam, werd ik aangekondigd als de man die Babe Ruth zijn record had afgepakt. Soms had ik gewild dat ik op 60 homeruns was blijven staan. Dan had mijn leven er heel anders uitgezien.”