Privecollecties; Querulanten

Naam: Nop Maas (48)

Bibliotheek: privéverzameling in Haarlem

Beroep: publicist

“Ik ben eigenlijk geïnteresseerd in de kleinere Multatuli's. Niet de bekende schrijvers uit de tweede helft van de negentiende eeuw, maar de auteurs die aan de rand zaten, het niet echt gemaakt hebben, maar wel interessant zijn. Het zijn veelal de dwarsliggers, de querulanten. “De verzameling van deze querulanten en waanzinnigen hoeft helemaal niet duur te zijn. Het gaat er gewoon om dat je een beetje leuk onderwerp voor je verzameling kiest. Zo heb ik liever een onbekende dichter uit 1860 dan werk van Beets. De onbekende dichter is al die jaren door de mazen van het net gevallen, die wil ik dan asiel verlenen. “Daarnaast zag ik betrekkelijk snel in dat bepaalde negentiende-eeuwse naslagwerken ontzettend belangrijk waren. Je wilt immers kunnen reconstrueren wat er in die periode aan de hand was. Zo haal je uit het Woordenboek van het praktische leven - een titel waar ik gelijk verliefd op was - dingen waar je nooit van gedroomd zou hebben. Zwangere vrouwen mochten om gezondheidsredenen bijvoorbeeld niet onder bomen gaan zitten. Dat is zinnig om te weten als je in een ander boek een toespeling hierop leest. “Ook verzamel ik veel tijdschriften uit de negentiende eeuw. De laatste tijd zijn dat met name satirisch-humoristische tijdschriften. Zo krijg je heel veel inside information. Dat is een van de prachtige aspecten van het kranten- en tijdschriftwezen: het is het kloppende hart van een periode. Je krijgt zo veel meer informatie dan via een roman. “Verzamelen is een beetje een ziekte. Ik heb veel meer boeken dan ik ooit kan lezen. Maar het feit dat je ze in huis hebt, vermindert de urgentie daartoe. Daarbij is de verzameling tijdsbesparend: voor onderzoek hoef ik de deur niet uit. En verder blijft het een kwestie van platte hebzucht.”