Leontien van Moorsel na zilver op WK achtervolging kampioen tijdrijden; Zonder oogkleppen terug aan de top

Vijf dagen na haar zilveren medaille bij het WK achtervolging op de baan prolongeerde Leontien van Moorsel (28) haar nationale titel bij het NK tijdrijden. Ze streeft naar haar ideale gewicht: van 45 kilo, via 83 kilo, naar 60 kilo.

MARKELO, 3 SEPT. Het Wilhelmus klonk nogal krakerig voor de varkensschuur in Markelo, maar het gezicht van de winnares kleurde even beeldend als de agrarische omgeving. Haar Brabantse tongval paste in het decor van grazende koeien en wiekende windmolens. Leontien van Moorsel vierde haar zoveelste nationale titel (“Ik ben de tel kwijtgeraakt”) met haar vader en haar schoonvader. “Zonder die twee kanjers had ik de fiets al lang in deze grote boom gehangen.”

Vader Harry van Moorsel en schoonvader Joop Zijlaard zijn de stille krachten achter de wederopstanding van de viervoudige wereldkampioene. Aannemer Van Moorsel uit Boekel herinnert zich de donkere dagen op de zolderkamer van het ouderlijk huis, waar Tinus urenlang op de hometrainer zat. Ze was bezeten van de overwinningsroes. De successen op de fiets maakten haar blind voor de weegschaal. Ze woog in 1993 nog maar 45 kilo. “Ze had oogkleppen op”, weet haar vader. “Het woord 'extreem' mag ze van mij nooit meer uitspreken.”

Horecabaas Zijlaard uit Rotterdam herinnert zich de moeizame herstelperiode. De rondborstige schoonvader had zich tijdelijk ontfermd over de broodmagere schoondochter. Hij leerde haar simpel en lekker te eten: kip, groente, aardappelen. En af en toe een ijsje. Hij zag dat ze vetrollen kreeg en wist dat het weer de goede kant op ging. Hij nam haar voorzichtig op sleeptouw achter de derny. Buschauffeurs in de Krimpenerwaard vergaapten zich aan het zonderlinge tweetal. Ze scholden elkaar uit, ze streden gezamenlijk voor eerherstel. Van 83 kilo keerde ze langzaam terug naar haar ideale gewicht. Gisteren wees de weegschaal zestig kilo.

Vandaar de trotse blik van de oude Zijlaard, die zijn Rotterdamse bistro Kaat Mossel beloofde om te dopen in Kaat Moorsel. Als gangmaker had hij maandag nog wat extra kilometers gereden. “Kun je nagaan wat een karakter die meid heeft. Ze kwam om vijf uur 's morgens uit Bordeaux en zat om twaalf uur 's middags alweer achter de derny. Ik vergelijk haar altijd met Hennie Kuiper en Gerrie Knetemann. Op die mannen stond ook geen maat met trainen. Tsjonge, tsjonge, wat heeft die meid een bliksem in haar donder!”

Leontien van Moorsel maakte twee jaar geleden een voorzichtige en wisselvallige rentree in het vrouwenpeloton. Ze behaalde bescheiden successen, maar ze werd even vaak uit het wiel gereden. De nieuwe generatie maakte denigrerende opmerkingen over “mijn dikke kont”. Het publiek lachte haar uit, hetzelfde publiek dat een paar jaar eerder nog op de banken stond voor de sterke allrounder, hetzelfde publiek dat haar gisteren aanmoedigde bij het NK tijdrijden in Markelo. De minachting voor zoveel huichelarij heeft haar gesterkt. “Ik krijg meer agressie als ik die koppen zie. Ik geef een trap extra als ik die mensen voorbij rijd.”

Gisteren was deze extra trap juist voldoende om Mariëlle van Scheppingen, die een minuut eerder was gestart, voor de finish voorbij te rijden. Van Moorsel was verreweg de snelste op het bochtige parcours bij Markelo. Ze reed met een gemiddelde snelheid van bijna 43 kilometer per uur. Maar ze was niet helemaal tevreden. “Ik had nog een beetje last van baanbenen”, refereerde ze aan het WK in Bordeaux. “Gelukkig heb ik van huis uit een sterk karakter meegekregen.”

Wegcoureur Van Moorsel behaalde vorige week een zilveren medaille op de achtervolging. Een paar dagen later werd ze vijfde op de puntenkoers. Deze laatste discipline was haar te gevaarlijk. “Ik scheet echt zeven kleuren stront. Nee, de achtervolging ligt mij beter. Dan fiets je lager op de baan, veel minder eng. Alleen moet ik mijn techniek verbeteren. Iedereen rijdt op de zwarte band en ik rijd nog op de rode band. Dat zijn allemaal extra meters, die me in de finale zijn opgebroken. Ik verloor maar anderhalve seconde.”

Ondanks haar minder grote ervaring op de piste gaat Van Moorsel zich toeleggen op de baansport. Ze heeft haar zinnen gezet op de komende Zomerspelen van 2000 in Sydney. Olympisch goud ontbreekt nog in haar prijzenkast. Ze heeft twee jaar om haar techniek bij te schaven. “Alles staat in het teken van 2000. Geef mij tot die tijd nog maar een paar zilveren plakken, als ik in Sydney maar op het hoogste treedje sta.”

De voorbereidingen op de Spelen mogen niet gepaard gaan met ondervoeding en gewichtverlies. Ze wil dolgraag winnen, maar niet ten koste van haar gezondheid. De weegschaal is voor Leontien van Moorsel een goede graadmeter. Volgens inspanningsfysiologen mag ze met haar gedrongen postuur streven naar een gewicht van 58 kilo. “Wat heb je aan vier wereldtitels als je niet gelukkig bent”, sprak ze vier jaar geleden tegen deze krant. “Ik ben rustiger en ik zit goed in mijn vel”, sprak ze gisteren voor een gehoor van boeren en buitenlui.