'Hair' is een klein wonder van feestvreugde

Voorstelling: Hair, van Gerome Ragni, James Rado en Galt MacDermot, door Seaside Productions. Choreografie: Michael Kessler en Melinda Jackson. Decor: Kevin Lock. Muziek o.l.v. Frank van Wanrooij. Regie: Shawn Rozsa. Gezien: 2/9 in Het Park, Hoorn. Tournee t/m 22/4. Inl. (0900) 9203.

Claude moet het leger in, naar Vietnam. Daar zal hij een geweer in zijn handen krijgen om mensen dood te maken. Maar wat minstens zo erg is: zijn haar moet eraf. En het lange haar, dat in slierten langs zijn gezicht hangt, is nu juist zijn grote trots: “...flow it, show it, long as God can grow it - my hair!” Hij wil de oproepkaart verbranden, maar durft niet. Hij gáát, er is niets meer aan te doen. Zijn vrienden, die hun haar nog wel hebben, maken er een requiem van. Eens zal de zon voor altijd doorbreken, zingen ze, en dan mag iedereen langharig zijn.

Nu moet Claude echter nog buigen voor het gezag en de kappersschaar. Zijn haar gaat er onherroepelijk af. Maar is dat dan zo erg? Ja, dat was erg in 1968, toen Hair een sensatie van jewelste was. Voor het eerst stonden jongelui in jeans en flower power-jurken in het voordien zo braaf-burgerlijke musical-theater op rock-muziek de hippie-filosofie van love & peace te bezingen - een opgewekt borrelend soepje van pacifisme, onbezorgde seks en stoute sigaretjes. Enthousiast en aanstekelijk proclameerden ze the dawning of the age of Aquarius. Alles zou anders worden, en waarachtig: wij, hun leeftijdsgenoten in de zaal, geloofden dat. In de pauze-finale legden ze, in het halfduister, zelfs even hun kleren af. Dat was schokkend, maar tegelijk indrukwekkend. Naakt en schuldeloos stonden ze daar, als een nieuwe generatie die de slechte wereld met louter goede bedoelingen tegemoet trad.

Dertig jaar na dato hebben twee Nederlandse impresariaten het initiatief genomen tot een Hair-reprise die dit hele theaterseizoen op tournee is. Van de twintig spelers is de helft Nederlands en de rest goeddeels Amerikaans. Regie en choreografie zijn in Amerikaanse handen, de muzikaal leider is Nederlands. De voertaal is vanzelfsprekend Amerikaans gebleven, en het ziet er allemaal uiterst fleurig uit - zelfs de ban-de-bom-tekens krijgen in dit door oranje overheerste toneelbeeld iets gezelligs. In het programmaboek staat echter ook vermeld wie de pruiken heeft gemaakt, en dat zegt alles: Hair is een vrolijke verkleedpartij geworden die voor de buitenwereld niets meer te beduiden heeft.

Maar van mij verder geen kwaad woord over het energieke ensemble vol jong talent, dat de toverspreuken van toen te berde brengt alsof ze nu nog recht uit het hart komen. Het straalt en het balt de vuisten, het huppelt en springt, het zingt zich de longen uit het lijf bij de rudimentaire gitaar-rock, en het weet van het gammel geworden script zowaar nog een wondertje van feestvreugde te maken. De vonk van vroeger zal niet meer overspringen, maar aan hen ligt het niet. Het ligt aan die dertig jaar ertussen.