Festival Venetië wil meer sterren en paparazzi lokken

VENETIE, 3 SEPT. De smoking is terug in Venetië, hoewel je je af kunt vragen of vóór 1968, toen het Internationale Filmfestival enige jaren om politieke redenen opgeschort werd, niet eerder donkere kostuums de toon aangaven.

Voor de opening van de 55ste editie vanavond schrijft directeur Felice Laudadio nog net geen avondkleding voor, maar het wordt wel op prijs gesteld. Deze cultuuromslag van het doorgaans informele festival is vooral bedoeld om Venetië meer op Cannes te laten lijken. Er moeten meer sterren en paparazzi naar het Lido komen, en ook de instelling van een vooralsnog bescheiden filmmarkt beoogt de aanwezigheid van producenten, kopers en verkopers te bevorderen à la Cannes. Het probleem van de schaarste aan luxe hotelbedden op het Lido hoopt Laudadio te verhelpen door het volgend jaar voor de kust verankeren van een of meer grote cruiseschepen. De rederijen sponsoren alvast de festivaldagkrant.

Ook de vorig jaar door Laudadio afgekondigde matiging van het aantal Hollywoodproducties lijkt niet te resulteren in een beleid. Er zijn traditiegetrouw weer heel wat Amerikaanse films en dito sterren te bewonderen voor het publiek en, vooral, te interviewen door journalisten, zodat the talent, zoals acteurs en regisseurs door publiciteitsagenten genoemd worden, zich een Europese tournee kan besparen.

Jim Carrey en regisseur Peter Weir worden bij voorbeeld later tijdens het festival verwacht, vanwege The Truman Show, een in Amerika fenomenaal goed ontvangen film over een jongeman die al zijn meer dan dertigjarige leven lang een hoofdrol in een soapserie speelt. Alle tegenspelers weten dat, alleen hij zelf niet. Het is een beetje flauwe grap, alleen al omdat de in zijn omgeving verborgen camera's dag en nacht uitzenden, net zoals bij sommige Internet-diva's, maar desondanks de serie er uitziet als gemonteerd en gericht op hoge kijkcijfers.

De openingsfilm van Venetië, Steven Spielbergs Saving private Ryan, komt over twee weken in de Nederlandse bioscoop en er is al veel over geschreven. Het eerste half uur van de film, waarin tot in de bloedigste details getoond wordt wat een infanterist ervaart die op 6 juni 1944 Omaha Beach betreedt, is een subliem, nu al klassiek moment in de filmgeschiedenis. Spielberg slaagt erin om het versleten genre van de oorlogsfilm heel nieuw leven in te blazen: enerzijds door authenticiteit verhogende technische keuzes (camera vanaf de schouder, kleur wegfilteren in het laboratorium, zelfs een klepperende camerasluiter), anderzijds door gebruikmaking van computereffecten, die doorgaans dinosauriërs en horrorfantasieën genereren. Ook de scène waarin tientallen dames in bloemetjesjurken namens de legerleiding brieven zitten te schrijven aan moeders die een zoon hebben verloren is effectief, Hollywood op z'n best. Het laatste uur van Saving private Ryan is Hollywood op z'n slechtst: patriottisch gezwaai met vlaggen en een omarming van de aloude wijsheid dat de enige goeie Duitser een dooie Duitser is. Als niet tienduizenden infanteristen met naïef geloof in de goede zaak de mitrailleursnesten van Normandië tegemoet waren gerend, dan was Europa nooit bevrijd, wil Spielberg maar zeggen. Saving private Ryan leert die geschiedenisles met meer overtuigingskracht en authenticiteit dan het vergelijkbare Schindler's List.