Fatal Attraction

Fatal Attraction (Adrian Lyne, 1987, VS), Ned.1, 23.00-0.55u.

“Kill the bitch”, moet een testpubliek bij een voorvertoning van Adrian Lyne's overspelfilm Fatal Attraction (1987) hebben geroepen. Voor puriteins Amerika was er maar één oplossing mogelijk voor indringster Glenn Close in het keurige middle-class huwelijk van Michael Douglas en Anne Archer: ze moest dood. En niet zomaar dood, nee want het einde dat ze zojuist hadden gezien voorzag al in haar zelfmoord. Ze moest niet alleen dood, maar haar dood moest ook een straf zijn. Middeleeuwser kon het haast niet. De slechte vrouw werd op de brandstapel gegooid en de beide echtelieden vielen weer terug in elkaars armen.

Het testpubliek kreeg z'n zin en het einde van Fatal Attraction werd herschreven zodat het meer op de grande finale van een splatter movie leek. Ook het kijken naar wraak moet een zoet gevoel geven.

Maar nu waren de feministen weer niet tevreden, want was die overspelige huisvader immers niet zelf op de avances van zijn minnares-voor-een-nacht ingegaan? Had hij het niet gewoon uitgelokt? En hoe kon hij er zo voetstoots van uitgaan dat zij de zorg voor de safe sex (destijds vooral geboortebeperking) op zich had genomen? Waarom moest de geslaagde carrièrevrouw die haar eigen seksualiteit controleerde nu weer de schuld krijgen en trof de lafhartige mannetjesputter geen enkele blaam?

Maar het ligt noch aan het vermeende anti-feminisme van Fatal Attraction noch aan het gemakzuchtige einde ervan dat de film zich in de herinnering heeft vastgezet als een weerzinwekkend schouwspel. Ook bij herzien kon ik geen enkele sympathie opbrengen voor de obsessieve, neurotische Close; wie doet er nou een zelfmoordpoging als haar one-night-stand de volgende morgen naar huis toe gaat? En groeide mijn weerzin tegen het soort rollen dat Douglas in Fatal Attraction, Basic Instinct (let op zijn zure gezicht als hij onder de rok van Sharon Stone vandaan kruipt) en Disclosure neerzet. Een zogenaamd verwarde, makkelijk te beïnvloeden man die met een weke onderkaak machismo uit wil stralen en het slachtoffer wordt van al die dominante moderne vrouwen, oei, foei! Dat is niet eens anti-feministisch, dat getuigt van zoveel female fobia, dat het alleen maar vervelend is.