Op zoek naar een discrete dekhengst

The Proposition. Regie: Lesli Linka Glatter. Met: Kenneth Branagh, William Hurt, Madeleine Stowe, Neil Patrick Harris, Robert Loggia. In: Tuschinski 6, Amsterdam; Cinerama 4, Rotterdam; Metropole 5, Den Haag.

Vroeger, toen vrouwen nog niet naar voetbal keken, zou een damesmelodrama als The Proposition in de bioscoop uitgebracht zijn tijdens een eindronde van het wereldkampioenschap. Ook al lijkt het verhaal soms vanuit het standpunt van een van de mannelijke personages verteld, het drama wordt zich toch vooral voortgestuwd door de vergeefse kinderwens van een welgestelde dame (Madeleine Stowe).

Wat doe je dan in het Boston van 1935? Je laat de compagnon van je echtgenoot (William Hurt) een discrete dekhengst uitzoeken. De complicaties ontstaan wanneer de donor verliefd wordt op mevrouw en dreigt het complot aan de grote klok te hangen. Op dat moment verschijnt een aantrekkelijke priester (Kenneth Branagh) ten tonele, die het moeilijk heeft met biechtgeheim en celibaat, en ook nog eens een geheime band onderhoudt met de onvruchtbare patriarch.

Alsof dit verhaal al niet genoeg onwaarschijnlijke cliché-elementen bevat, wikkelde de debuterende scenarist Rick Ramage de plot in een onoverzichtelijke en overbodige flashback-structuur. De voornaamste functie daarvan lijkt te zijn dit trash material deftiger te maken. Een echt damesmelodrama zou juist de clichés uitvergroten en daarmee het publiek aan het huilen maken. Om The Proposition kon ik geen traan plengen, omdat alle personages akelig nobel, gewetensvol en verstandig blijven. Het meest geslaagde, want krengerige type is nog wel de huishoudster, gespeeld door de voortreffelijke Blythe Danner, die met het rijzen van de ster van haar dochter Gwyneth Paltrow ook weer aan krediet lijkt te winnen in Hollywood. Regisseuse Lesli Linka Glatter, een voormalig choreografe die eerder Now and Then maakte, kan minder eer inleggen met deze ongemakkelijke opdracht, waarvoor ze alleen maar uitgekozen lijkt, omdat ze een vrouw is.