Voor Lucic is tennis niet langer dwangarbeid

NEW YORK, 1 SEPT. Tien jaar had Mirjana Lucic in een hel geleefd. Pas een maand geleden durfde het pas 16-jarige tennistalent uit Kroatië op te biechten dat zij al die tijd geestelijk en lichamelijk was mishandeld door haar dominante vader. Vlak voor de ontmoeting met Nederland in de Fed Cup vluchtte Lucic met haar moeder en haar twee broers en zusters naar de Verenigde Staten, waar ze afgelopen nacht op de US Open voor het eerst probeerde te genieten van haar sport. “Want niemand kan zich voorstellen hoe mijn moeder en ik hebben geleden onder het regime van mijn vader.”

De zwakke Kristie Boogert presenteerde zich twee sets lang (6-3 en 6-2) als de ideale sparringpartner voor Lucic, die haar optreden op de Grandstand (baan 3) van Flushing Meadows een “bevrijding” noemde. Tijdens het Fed Cup-duel met Nederland in het Kroatische Bol gonsde het al van de geruchten over de definitieve breuk tussen Lucic en haar vader én coach Marinko. Iva Majoli vertelde in een discotheek aan Nederlandse supporters dat Mirjana door haar vader in elkaar was geslagen en dat ze met een blauw oog was gevlucht. In een Kroatisch dagblad erkende Lucic dat ze het fysieke geweld van haar vader niet langer kon verdragen.

Met de tranen in haar ogen herinnerde Lucic zich afgelopen nacht hoe de al lang sluimerende crisis in de familie op Wimbledon was geescaleerd, nadat Mirjana door haar Amerikaanse leeftijdgenote Serena Williams was vernederd. “Toen heeft mijn vader mijn moeder en mij weer geslagen. Dat was het sein om hem definitief te rug toe te keren. Ik voelde me in Kroatië niet langer veilig in zijn aanwezigheid.” Na aankomst in Amerika riep de familie Lucic de hulp in van de Republikeinse senator D'Amato om voorlopige verblijfsvergunningen te regelen. De Women's Tennis Association (WTA) verbande Marinko Lucic van het vrouwencircuit.

Nog één keer wilde Lucic afgelopen nacht achterom kijken en liet ze in gedachten al die gruwelijke momenten de revue passeren, waarin ze zich een marionet in handen van haar vader had gevoeld. Een voorbeeld voor collega's in vergelijkbare omstandigheden wilde ze niet zijn. Desondanks heeft de WTA weer een nieuw, pijnlijk argument in handen om de zo omstreden leeftijdregel - die het aantal toernooien voor tennispubers beperkt - niet aan te passen aan de heersende Girl Power in het vrouwencircuit. Zolang fanatieke ouders het alleenrecht claimen op de ontwikkeling van hun kind zullen drama's als met Pierce, Capriati en Lucic echter blijven bestaan.

Aarzelend gaf Lucic toe jarenlang een vals beeld van haar leven te hebben geschetst uit angst voor de man, die haar reeds als kind van vier jaar oud een tennisracket in handen had gedrukt. Maar ze was niet de enige, zei Lucic. “Ik heb vaak gezegd dat alles prima met me ging, terwijl het niet zo was. Ik heb het andere speelsters ook horen zeggen, hoewel ook zij ongelukkig waren. Ik heb tijdens mijn partij tegen Boogert na elk punt naar mijn familieleden gekeken. Ze moedigden me voortdurend aan. Daar zouden ouders zich ook toe moeten beperken. Zij dienen hun kinderen te steunen en de opbouw van hun tenniscarrière over te laten aan professionals.”

Marinko Lucic zou tevens het prijzengeld van zijn dochter in eigen zak hebben gestoken en zijn neef Mirjan laten meedelen in de weelde. Afgelopen week wees Lucic senior de beschuldigingen van zijn dochter resoluut van de hand. In een open brief aan een krant in Zagreb erkende hij zijn dochter wel eens te hebben geslagen. “Als noodzakelijk onderdeel van de opvoeding. Maar buitensporig geweld heb ik nooit gebruikt.” En de zakenman Mirjan Lucic kreeg volgens hem slechts een deel terug van het geld dat hij in de opleiding van zijn nichtje Mirjana had geïnvesteerd.

Hoewel de huidige nummer 53 van de wereldranglijst zich reeds vorig jaar als een serieuze bedreiging van de gevestigde orde presenteerde, ervoer Mirjana Lucic het tennis al snel als een vorm van dwangarbeid. Geen wonder dat er bij de gespierde baseliner zelden een lachje vanaf kon. Alleen aan de zijde van haar vriendin Martina Hingis beleefde Lucic tijdens de Australian Open weer een kinderlijk plezier in het tennisspel. In de eerste ronde van de US Open fungeerde de confrontatie met de Nederlandse Kristie Boogert als een aangename therapie. Lucic veegde de scherven van een bedorven jeugd bij elkaar en trachtte zichzelf weer eens te verpozen op een tennisbaan.

Sinds twee weken heeft ze onderdak gevonden bij de Nick Bollettieri Academy en de Amerikaanse kampioenenkweker tracht de geestelijke wonden bij zijn nieuwe pupil snel te laten helen. “Het is aan Mirjana te zien dat ze in alle opzichten flinke klappen heeft gekregen”, vertelde Bollettieri. “Ze moet het verleden zien te vergeten en een nieuw leven opbouwen. Tennis kan dat proces versnellen.” Dat zal even duren. In het duel met Boogert etaleerde Lucic een schrijnend gebrek aan wedstrijdritme en werden snoeiharde forehand-returns en backhand-winners moeiteloos afgewisseld met wilde afzwaaiers.

Dat gebrek aan controle bij Lucic voorkwam in elk geval een totale afgang voor Boogert, die doodleuk meldde dat ze geen zwakke momenten bij haar tegenstander had kunnen waarnemen. Bij haar zelf ongetwijfeld des te meer.

Maar Lucic hoefde niet eens te winnen om haar partij in New York te bestempelen als “een nieuw begin” en een welkome impuls om de spookbeelden in haar hoofd te verjagen. “Eindelijk sta ik weer met een positief gevoel op de baan”, prevelde Lucic. Toen schoot ze vol en met een brok in haar keel smeekte ze niet langer door het verleden te worden achtervolgd. “Want ik wil dolgraag weer eens gelukkig kunnen zijn.”