Roommates

Roommates (Alan Metzger, 1994, Canada/VS). BBC1, 0.55-2.30u.

Ze zijn net zo onlosmakelijk verbonden met de Amerikaanse (film)cultuur als de date, de prom-night en de chicken race: roommates. Ze zijn de ultieme hoofdpersonen uit Jean Paul Sartres Huis Clos: tot het uiterste aan elkaar overgeleverd en gedoemd er het beste van te maken. Het drama, de klucht, romance en tragikomedie die dat oplevert zijn vooral voer voor scenarioschrijvers van sitcoms, van Mork and Mindy tot Friends, van het eeuwige 'krijgen-zij-elkaar?' tot verbroedering en vriendschap.

Gek genoeg levert de roommate in speelfilms vooral stof op voor pornofilms, of adult films zoals ze in het Amerikaanse naslagwerk-jargon zo eufemistisch worden aangeduid. De Internet Movie Data Base biedt er al een stuk of tien, allemaal met dezelfde titel, dezelfde trefwoorden van bondage tot hardcore en humiliation. Alleen de slechts met voornamen aangeduide cast, de achter een alias verscholen regisseurs en het jaar van productie verschillen. Want oei, wat er allemaal niet kan gebeuren tussen huisgenoten en al helemaal als er ook nog een strenge huisbaas aan te pas komt.

Op zoek naar Alan Metzgers tv-film Roommates uit 1994, bleek zelfs de beter gesorteerde videotheek alleen weinig aan de verbeelding overlatende titels als Kinky Roommates en Roommate Humiliation in het bestand te hebben. En ook de hoes van een film die toevallig wel gewoon Roommates heette liet met afbeeldingen van vastgesnoerde dames weinig te raden.

Waarom iemand zijn film een naam geeft die zo duidelijk verwijst naar een heel ander soort filmtraditie dan de melodramatische en politiek correcte buddyfilm die Metzgers Roommates zou moeten zijn blijft een raadsel. Het is een trucje wat hij overigens wel vaker toepast. In 1991 regisseerde hij Fatal Exposure met duidelijke verwijzing naar Adrian Lyne's Fatal Attraction en vijf jaar later deed hij hetzelfde met Indecent Seduction, waar de titel van, alweer Lyne's Indecent Proposal model voor stond. In zijn Roommates draait het in ieder geval niet om seks, maar om vriendschap. Eric Stoltz en Randy Quaid spelen een beschaafde homo (Bill) en een homofobe botterik (Jim) die kamergenoten worden in een opvanghuis voor aids-patiënten. Want ook hetero's kunnen met hiv besmet raken is de moraal van het verhaal. Voor televisiekijkend Amerika moet dat even schrikken zijn geweest. En inmiddels is aids net zo'n sappig exploitatie-thema voor de formulefilm voor televisie als kindermishandeling, alcoholisme, abortus en verkrachting.