Kerkdebat

Naar aanleiding van de column 'Geloven' (NRC Handelsblad, 24 augustus) het volgende. De kinderen Baars kunnen rustig bij mij een kopje thee komen drinken, als hun vader Henk (voorzitter van de Acht Mei Beweging) niet in staat is uit te leggen waar het in de rooms-katholieke kerk om gaat. Dat hij dat niet kan uitleggen, begrijp ik best wanneer hij opmerkt dat 'geloof en kerk (bedoeld zal zijn: Kerk) niet aantrekkelijk worden gemaakt door een hecht doortimmerde geloofsleer met veel zekerheden maar door te wijzen op de leuke dingen die mensen in parochies kunnen doen. En ook door meer evenementen te organiseren'.

Niet wij mensen maken de kerk aantrekkelijk voor andere mensen. Voor katholieken is de kerk het mystiek lichaam van Christus op aarde waarin geopenbaarde waarheid vanuit de apostolische traditie wordt doorgegeven. Christus zelf roept ieder van ons. Christus heeft gezegd: “Ik ben de Weg, de Waarheid, het Leven”. Dat is dus niet 'een' maar 'de' 'hechtdoortimmerde geloofsleer met veel zekerheden' en de uiteindelijke existentiële zekerheid bij uitstek.

Dat het gesprek tussen de bisschoppen en de Acht Mei Beweging niet wil lukken hoeft niemand te verbazen. De AMB is volstrekt horizontaal bezig. De bisschoppen beschouwen zich, in katholieke ogen terecht, niet als gelijkwaardige gesprekspartners van AMB, maar als de herders van de kerk in Nederland, als de verkondigers van Gods woord, als de voortzetters van de apostolische traditie.

Wie de kerk ziet als een organisatie die zich richt op 'leuke dingen die mensen in parochies kunnen doen' zal inderdaad niet aan zijn kinderen kunnen uitleggen waar het in de kerk om gaat. Wie dat niet kan, moet in het binnenkerkelijk debat zijn mond houden.