FORTUNE

Fortune verschijnt elke veertien dagen en is verkrijgbaar in de kiosk. www.fortune.com

Er is een oplossing voor de crisis in Azië, maar die is onder economen zo ongepast als vloeken in de kerk. De wisselkoersregulering is niet economisch correct, maar het is de enige oplossing die in dit stadium nog zoden aan de dijk zet. Natuurlijk gaat dat ten koste van de economische vrijheid van een groot aantal Aziatische landen, maar het wordt de moeite waard om die prijs te betalen naarmate de malaise verergert. Dat is de kern van het betoog van de Amerikaanse econoom Paul Krugman in het Amerikaanse zakenblad Fortune.

Krugman is de aangewezen man voor het bieden van oplossingen, want hij was de eerste vooraanstaande econoom die in 1994 vraagtekens zette bij de economische wonderwereld in Azië, ook al wilde toen bijna niemand daarvan horen. Ook was hij een van de eerste economen die in 1995 de Mexicaanse peso-crisis zag aankomen, zo prijst het blad Krugman aan. Deze wijst er overigens op dat financiële roekeloosheid - politiek aangemoedigd, en gevolgd door een forse kater - niet voorbehouden is aan Azië, getuige de Amerikaanse spaarbankcrisis in de jaren tachtig.

De auteur meent ook dat het Internationaal Monetair Fonds (IMF) weinig te verwijten valt en dat het de strategie heeft gevolgd die in 1995 in de Mexicaanse crisis goed heeft gewerkt. De kritiek op de IMF komt van twee kanten. Economen die voorstander zijn van een harde munt menen dat het IMF de crisis heeft aangewakkerd door op devaluatie aan te dringen in de crisislanden. In plaats daarvan had het IMF handhaving van de koersen moeten afdwingen.

Het enige argument van de harde munt-liefhebbers is dat er niets aan de hand zou zijn geweest als de Thaise munt niet was gedevalueerd, en als Indonesië dat voorbeeld maar niet had gevolgd. Misschien, zegt Krugman, maar dat is wel een cirkelredenering van het zuiverste water. De voorstanders van een zachte munt hebben volgens Krugman weliswaar betere argumenten voor hun kritiek op het IMF, maar ze hebben nooit kunnen uitleggen wat er gebeurd zou zijn als Zuid-Korea het medicijn van de IMF niet had geslikt.

Hoe het ook zij, de IMF-maatregelen hebben niet gewerkt. De auteur verwijt het IMF dat het de landen in kwestie een deflatoir beleid opdrong van kostenbesparing en belastingverhoging. Daar kwam bij dat de schuldenlast in de crisislanden nog veel hoger was dan aanvankelijk gedacht werd, en dat Japan de buren geen hulp kon bieden omdat het een deel van het probleem is. De grootste moeilijkheid van dit moment is dat elke maatregel van enige omvang leidt tot kapitaalvlucht en verergering van de crisis. In die zin is Azië de gijzelaar geworden van angstige investeerders.

De reden waarom het IMF en andere betrokkenen de mogelijkheid van wisselkoersbeheersing onbesproken laten is volgens Krugman dat deze maatregel de situatie eerst zal verergeren alvorens het gewenste effect te laten zien.