Zapman

Net terug van een paar dagen Frankrijk. Bij het krieken van de dag is de hemel daar blauw. En de rest van de dag blijft dat zo. De zon straalt alsof het niets hoeft te kosten. En de mensen daar stralen ook. Wat wil je, ze zijn wereldkampioen. Hoe zouden wij niet gestraald hebben.

De etalages van de plaatselijke middenstand zagen net zo blauw als de hemel. Opblaasbare WK-bekers tegen de achtergrond van blauwe voetbalshirts en actiefotos van nationale voetbalhelden.

Op een nacht heb ik mijn matras opgepakt en ben in de open lucht gaan slapen. Een half uur lang bleef ik zonder knipperen naar de hemel kijken. Eén vallende ster geteld en één satelliet. Had ik wat moeten wensen? Langzaam sukkelde ik weg.

Waar de sterrenhemel had gezeten, verschenen televisiebeelden van het Nederlands elftal tijdens het WK. Een kaleidoscoop van oranje-spelers in slow-motion. Wervelende acties, gemiste kansen, wereldgoals. Hoe dicht zaten we er deze keer niet bij? Al die ophef, al dat talent, hoelang zou het duren voor we weer zoveel talent bij elkaar kregen in één elftal? Wat valt er van de volgende generatie te verwachten?

Middenin Frankrijk onder een kraakheldere hemel liggen en dan dromen over het bewolkte Nederland, waar het kwakkelt met de voetbaljeugd. We zijn niet het land van de natuurtalenten, wij zijn het land van het overzicht. Daar moet op getraind worden. Die stomme Hiddink die het niet nodig vond om de jongens op penalty's te laten oefenen. Hij wíst toch dat zoiets in de lucht hing. En iedereen maar weglopen met die showfiguur.

Een heel millennium zit erop en niet één keer wereldkampioen. Ik had die voldoening best willen proeven. Dan hadden we wat rechterop kunnen lopen. Konden we wel gebruiken na de raadselachtige verdwijning van het Angola-dagboek en de opmerkelijke ontwikkelflater met het Srebrenica-filmpje.

Ik weet nog, na de halve finale, de penalties waren net genomen. Ik zei: dat hebben we dan ook weer gehad. Om me heen kregen ze het te kwaad, het water stond in hun ogen. Bij mij niet. Het was maar voetbal. Ik zou pas een maand later een traantje laten, in Frankrijk, in mijn slaap. Kwam vast van die opblaasbekers, in die etalages.