Unmade Beds

Unmade Beds (Nicholas Barker, 1997, Frankrijk/Engeland/VS), Ned.3, 19.47-21.21u.

De derde productie die de NPS vanavond vertoont in een serie documentaires onder het motto 'Liefde en verval' is geen documentaire in de strikte zin. Unmade Beds behoort tot de veelkleurige (en inmiddels veelbesproken) familie der fake-documentaires: een subgenre waarin een geënsceneerde werkelijkheid als authentieke realiteit wordt gepresenteerd. Unmade Beds is al gekenschetst als een 'scripted documentary' en als 'real fiction'.

De Britse programmamaker Nicholas Barker - de man achter de BBC-serie Signs of the Times - besloot drie jaar terug zijn eerste bioscoopfilm te wijden aan New-Yorkse vrijgezellen die contactadvertenties plaatsen. Zijn researchteam ondervroeg zo'n 400 kandidaten. Hij pikte er vier uit en schreef op basis van hun verhalen een scenario. Vervolgens liet hij de vier personages zichzelf naspelen. “Laten we zeggen dat 90 procent van het scenario is gebaseerd op hun gedrag en taalgebruik”, heeft Barker laten weten, “de rest bestaat uit leugentjes.”

Resultaat is een gaandeweg schurende maar bovenal intrigerende verzameling snapshots van hunkerende New-Yorkers die in wisselende gradaties van wanhoop op zoek zijn naar een levenspartner.

De een is een sympathieke zielepoot die nog steeds niet begrijpt waarom hij nooit de ware ontmoette. Maar de ander is een seksueel door de wol geverfde vrouw die vooral een man wil die haar financiële nood kan lenigen. De personages grossieren in de clichés des levens: 'vrouwen zijn uit op status', 'mannen willen hun pik laten zien'.

Regisseur Barker vergaapt zich onderwijl wellustig aan de skyline en het hectische taxiverkeer van New York, permitteert zich af en toe een snedig filmisch commentaar (let op de druppende kraan) en suggereert op gezette tijden dat hij zich bezondigt aan impertinent voyeurisme. Als in een ongeremde versie van Hitchcocks Rear Window laat hij tussendoor New-Yorkse ramen zien waarachter blote mensen slapen of wakker worden.

Unmade Beds zou een zwarte komedie van Woody Allen kunnen zijn. Of een film uit de naar 'authentieke cinema' hongerende school van Lars von Trier. Het is een merkwaardig geval.