Promiscuïteit en mobiliteit

Toch raakte Hillen een thema dat de gemoederen al langer bezighoudt, niet alleen wegens Bill en Monica. De kinderporno-kwestie, een echtscheidingsgolfje onder top-managers en de Gay Games vormden voor columnisten (Kohnstamm, Fortuyn, Pessers, Van Doorn, Van der List) aanleiding om aandacht te besteden aan normverval. Zien zij dat ook aan het Binnenhof?

Een oud en bekend fenomeen, oordeelt Rita Kohnstamm over promiscuïteit onder politici. “Het kabinet-Den Uyl had op het punt van vreemdgaan al een reputatie.” Maar afgezien daarvan: in de politieke glamourwereld van macht, media en (soms) mooie mensen, gaat het niet anders dan elders in de wereld van Peter Stuyvesant. Promiscuïteit als gevolg van sociale mobiliteit.

Kohnstamm: “Wie afkomstig is uit een huis- tuin- en keukenmilieu en in zo'n glamourwereld verzeild raakt, krijgt gemakkelijk te maken met ontwrichting van bestaande relaties.” Nieuw is wellicht dat de omloopsnelheid van parlementariërs hoger is geworden, waardoor het fenomeen vaker voorkomt. “Ik praat dat niet goed, maar begrijp het wel”, aldus Kohnstamm.

Minder begrip heeft ze voor politici over wie al enige tijd de nodige geruchten gaan, en desalniettemin in het openbaar poseren als 'family-man'. Om die reden had de pers naar de zin van Kohnstamm best kritischer mogen schrijven over Wallage. Die zei dat hij mede om gezinsredenen voor het Groningse burgemeesterschap had gekozen. Onwaarachtig, oordeelt Kohnstamm.

Onwaarachtig, vindt ook collega-columniste Dorien Pessers. Aanpakken, dat soort politici, zegt ze dan ook richting pers, al heeft ze daarvoor een andere reden dan Kohnstamm. “Want het is uitgerekend het soort mensen dat een baan heeft waarin een actief gezinsleven nauwelijks mogelijk is, dat nu graag koketteert met liefde voor datzelfde gezinsleven.”

Dat betekent niet dat de pers deze koketterie kan gebruiken als vrijbrief om in het privé-leven van politici te duiken, vindt Pessers. Het feit dat politici zelf steeds meer persoonlijke elementen in de politieke discussie brengen, moet niet betekenen dat de pers daarin meegaat. “Ik ben erg voor een scheiding tussen het publieke en privé-domein. Politici zijn niet als monogame kluizenaars de politiek in gegaan, maar voor de publieke zaak. De pers moet hun bijdrage daaraan blijven beoordelen.” Dat geldt Voor Pessers geldt ook voor christen-democraten die als gezinspolitici door het leven willen gaan. Ook van hun privé-domein moet de pers afblijven, vindt ze. “Anders kom je altijd in banaliteiten terecht, en raak je in de sfeer van: wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.”