De autoped

Hij leek sinds de jaren zestig definitief uit het straatbeeld verdwenen. De step of autoped, waarop kinderen in goeddeels autoloze straten speelden of naar school gingen. Maar volwassenen hebben hem herontdekt. Er is sinds 1986 zelfs een Nederlandse Autoped Federatie (NAF), die races organiseert, er een complete competitie op nahoudt van maart tot september voor zo'n tien actieve stepteams en aspirant-steppers adviseert over de aankoop. Er zou inmiddels een Europese of Wereldorganisatie voor 'autopetteers' in de grondverf staan.

De liefhebbers noemen de step het 'coolste', hipste en meest prehistorische ding dat er op aarde bestaat. Je kunt hem gebruiken voor woon-werkverkeer en het is het moderne alternatief voor de fiets. Met een step is het gemakkelijk manoeuvreren in het verkeer. Je springt er zo vanaf en bij het steppen zijn veel meer spieren betrokken dan bij het fietsen. Door z'n eenvoud is hij doorgaans goedkoper dan een fiets. De NAF omschrijft de step op z'n simpelst als 'een scooter zonder motor'.

Deze definitie mag gelden voor de sportieve variant, maar staat op gespannen voet met de steps, die het Britse Board Silly Ltd op de markt brengt. Het in januari vorig jaar begonnen bedrijf verkocht in eerste instantie alleen de Go-Ped. Het is een eigenaardig tweewielertje van Amerikaanse komaf, dat 82 centimeter lang is en ruim acht kilo weegt. De fabriek Patmont Motor Works - 'we make transportation fun' - produceert ze al tien jaar. Het stuur, dat tot ruim een meter boven de grond reikt, kan naar achter worden neergeklapt en komt dan boven het motortje te liggen. Zo kun je er uren mee onder je arm rondlopen, meent Jago Anderson van Board Silly.

Met één liter benzine zit het minuscule tankje tot de strot vol en dan kan de berijder zestig kilometer vooruit. Het tweetakt motortje bevat één cylinder met een inhoud van 22,5 cc, dat bij 8.000 toeren per minuut goed is voor 1,2 pk, waarmee de steilste hellingen kunnen worden genomen. De 'gewone' Liquamatic met een hydraulische, automatische versnelling is geel, het sportmodel van de Go-Ped - verkrijgbaar in Ferrari Red of Beach Boy Blue - haalt ruim 32 kilometer per uur en kan een bestuurder dragen die niet meer dan 180 kilo weegt. Bij een zwaardere belasting begeeft het frame het. De bandjes niet, want die zijn van massief rubber. Lek rijden is uitgesloten. De Go-Ped heeft een draaicircel van nog geen negentig centimeter en houdt daarmee volgens de fabrikant het wereldrecord.

Het rijden op een Go-Ped is makkelijker dan fietsen omdat het zwaartepunt bijna bij de grond ligt. Je gaat er op staan, duwt hem met een voet door de compressie en hij loopt. Het lekkerst rijdt hij op asfalt of andere gladde wegen, maar bij regen, ijzel of als er olie op de weg ligt heeft de Go-Ped de neiging iets anders te willen dan het stuur beveelt en dat kan akelige gevolgen hebben. Naar goed Amerikaans voorbeeld wordt dan ook aangeraden een helm te dragen, alsmede knie- en elleboogbeschermers.

In de VS is de Go-Ped op verschillende locaties zeer populair. Op vliegvelden spoeden piloten zich per gemotoriseerde step naar hun 'gate', op de campus begeven studenten zich ermee van het ene college naar het andere. Ook in jachthavens en op cruise-schepen wordt hij veel gebruikt. Krantenbezorgers zijn dol op de Go-Ped en op grote fabrieksterreinen bespaart hij het pendelend personeel veel tijd. Bovendien, meent de fabrikant, hoort er aan elke camper een te hangen.

Maar Board Silly doet niet alleen in Go-Peds. De laatste aanwinst in het autopedpakket is de Zip, een elektrisch scootertje dat zich laat opvouwen. De Zip is met ruim 28 kilo wel even zwaarder dan de Go-Ped, maar dat komt voornamelijk door de accu's, die samen zo'n dertien kilo wegen. Er zitten twee zes-volts accu's in de Zip, onder de voeten van de bestuurder. Het elektromotortje levert precies één paardekracht en kan iemand van tegen de 160 kilo vervoeren.

Het grote voordeel van de Zip is natuurlijk dat-ie geen lucht vervuilt, praktisch geen onderhoud nodig heeft en zo goed als geruisloos rijdt. Anders dan de Go-Ped kan de berijder van de Zip het zich ook nog gemakkelijk maken, want hij kan er bij gaan zitten. Die gigantische zadelpen geeft het geheel wel iets lachwekkends.

Als de batterijen leeg zijn moet de Zip bij een stopcontact worden geparkeerd en is dan in vier uur weer opgeladen. De topsnelheid is 24 kilometer per uur en dat is tevens het bereik van twee volle accu's.

Mocht de Zip een wat gezapige indruk maken, dan is er ook nog een opvouwbare EMX Racer, de 'jetski voor de weg'. Voordat je bij dit apparaat het gas open draait moet je even weten wat je doet. Vanuit stilstand snelt hij in 2,3 seconden naar bijna zestig kilometer per uur. De accu's leveren dan ook 36 volt. Afhankelijk van het rijgedrag is 24 kilometer een haalbare actieradius. De wegligging is behoorlijk verzorgd want hij is voorzien van aluminium wielen en banden die gewoonlijk op een skelter zitten.

De EMX Racer is ook leverbaar in een 'Custom-model'. Die doet het met een top van 32 kilometer per uur wat kalmer aan. Bij de Custom kan nog een aardige accessoire worden geleverd, een aanhangertje waarop een golfuitrusting past. Het grote voordeel is dat deze elektrische step rond de holes geen sporen nalaat.

Volgens het Britse blad Classic & Sports Car zou de gemotoriseerde autoped, die globaal zo'n 1.500 gulden moet kosten, een uitkomst bieden voor de automobilist, die in een stad als Londen hopeloos verstrikt raakt in de spits. Je prikt je auto een zijstraat in, trekt je Go-Ped, Zip of EMX uit de kofferbak en je slalomt voortvarend naar je werk. In dat geval moet het wel een elektrische zijn, want in de meeste Europese landen tolereert de wetgever een door benzine aangedreven step niet op de openbare weg.