'Zorg liever dat ze die De Boers niet verkopen'

De twintig kilometer tellende tocht van Ivtsino naar Oeglitsj onderneemt men niet lichtvaardig, maar onze energieke reisgenote had voor het optreden van de Stones in Moskou veel over. We besloten haar een stuk op weg te helpen, zodat ze in Oeglitsj aan boord kon gaan van een van de cruise-schepen, die haar in 24 uur over de Wolga naar Moskou zou brengen.

De voor de hand liggende rechtstreekse weg naar Oeglitsj was uitgesloten, omdat er geen bus ging, niemand van de sporadische autobezitters zijn gammele Moskvitsj of Zjigoeli aan het gruwelijke wegdek durfde bloot te stellen en door omstandigheden geen beroep kon worden gedaan op de postbode Misja, die op zijn brommer tweemaal per week de plaatselijke wegen bedwingt.

Dus begaven wij ons naar de oever van de Wolga en riepen zo hard we konden naar oom Vasja, die in het aan de andere oever gelegen gehucht Kroetets woont. Het zat ons mee: al snel zagen we de bejaarde voerman op krukken over de steile helling naar zijn bootje strompelen en van wal steken. Hij roeide de rivier, ruim een kilometer breed, in nog geen half uur over en we stapten in. Vanwege zijn aanmerkelijk toegenomen lading en straffe wind, waar hij nu tegenin moest roeien, nam de overtocht aanmerkelijk langer in beslag. Gelukkig waren we bijtijds van huis gegaan en hadden we goede hoop de bus nog te halen. Deze liet akelig lang op zich wachten en we waren dan ook erg blij toen een passerende vrachtwagenchauffeur zich bereid toonde ons mee te nemen.

Eenmaal op weg probeerden we een gesprek met de man aan te knopen, wat moeizaam ging wegens het helse kabaal van de motor en de dreunende Russische pop die op volle kracht uit de radio golfde. De man was ook niet spraakzaam. Ja, van Amsterdam had hij wel gehoord, daar had je zo'n buurt. O ja natuurlijk, de rosse buurt, begrepen we bereidwillig en we deden de man een geinig Hollands aanstekertje cadeau met een delftsblauw molentje erop. Hij leek er niet bijster blij mee en de verdere reis legden we stilzwijgend af.

In Oeglitsj aangekomen trokken we onze portemonnee om met de man af te rekenen. Opeens werd hij kwaad: “Jullie moeten niet denken dat hier in Rusland alles te koop is!” Bedremmeld stapten we uit.

Hij sloeg het portier dicht en riep door het raam: “Zorg liever dat ze die De Boers niet verkopen!” Hotsend reed hij verder.