Koffiezeik

Gistermorgen las ik op de voorpagina van de Volkskrant dat Koffietijd weer begonnen was. Dan begint de dag toch anders. Het stofzuigen gaat sneller. De douche straalt klaterender en de koffie ruikt sterker. Ik had er zin in.

Mireille noemde de onderwerpjes op. Hans viel met de deur de woonkamer binnen en zei iets om zich vervolgens zich excuseren. “... sorry Mireille, ik onderbrak je.” Mireille pakte de draad weer op. “Mensen op straat vroegen me heel erg vaak de laatste tijd: wanneer begint Koffietijd weer, en wat waren ze blij toen ze hoorden dat we weer zouden beginnen. Had jij dat ook Hans?” “Ja.”

Koffietijd is in een nieuw jasje gestoken (gemetamorfoosd), maar echt ontspannen zijn H en M nog niet: alsof ze al twee kannen koffie op hebben voor de uitzending begonnen is, en er komt niet één koffiegast, nee drie. En niemand zegt hoe ze hun koffie drinken. Zit je als huisvrouw, man de deur uitgewerkt, kinderen de deur uitgeduwd, lekker even tijd voor jezelf te nemen: krijg je drie koffiegasten op bezoek, waarvan je helemaal niet weet hoe ze hun koffie drinken.

Er werd over actualiteit gepraat. Kees Jansma (een van de drie Koffietijd-gasten, red.) was verbaasd over de openheid van Soedan en denkt dat Amerika een inschattingsfout heeft gemaakt. En toen werd het doodstil. Enkele seconden. Hans zag twee beren broodjes smeren en Mireille, hi hi hi, ha ha ha, zat erbij en keek ernaar! Die dacht weemoedig terug aan het boodschappenspel! Zonder boodschappenspel, geen koffietijd!!

Saai? Dat was de regeringsverklaring ook. Alleen Boris Dittrich had een cool pak aan (Gaygames en zelfvertrouwen). Van Aartsen had een rare stropdas om. Verticale-streepjeshemd en horizontale-streepjesdas. Die das... oh die das? Welke stagiaire heeft hem die das gegeven? Veeteelt of Buitenland?

Over Koffietijd-tips gesproken: in 2 Vandaag kwam een groot probleem aan de orde: stress en werkdruk binnen orkesten. Gelukkig was er mevrouw Samama, een bewegingstherapeut met een Koffietijd-orkesttip:“Ze zitten op slechte stoelen zonder steuntje, ze moeten eigenlijk schoenen met antislipzool dragen en hebben slechte belichting en ze moeten leren staan.” FNV-bond erbij. Zo kun je van alles wel een punt maken.

Bijvoorbeeld het zes uur Journaal van gisterenavond. Harmen Siezen heeft echt zes uur nieuws: Pipo de clown wordt weer nieuw leven ingeblazen!! Volgt er een reportage vanaf de set van Pipo de clown en Harmen sluit als volgt af: “Ten slotte onze eigen Pipo: Erwin Kroll met het weer.”

Pikt Erwin deze opmerking? De lichten doven. Harmen kijkt een beetje om zich heen. (Iedere nieuwslezer doet wat anders als de lichten doven. Marga van Praag sluit haar Tetris-computerspelletje af, Philip Freriks spelt opnieuw de moeilijke woorden waarover hij gestruikeld is, Gijs Wanders voelt aan zijn voormalige snor, Pia Dijkstra wil rust, Sacha de Boer denkt: “Wat heb ik eigenlijk gezegd?” en Hennie Stoel pakt onder haar deskje de pan aardappelen om verder te schillen).

Maar Harmen sluit af en wacht op Erwin: “Harmen, moest dat nou: het weer is al zo wisselvallig.” “Geintje Erwin, moet kunnen.”

Erwin lacht zuinigjes mee. “Ik sta al zo slecht, volgens mevrouw Samama. Ik heb geen steunstoeltje, laat staan antislipzolen. Maar ja: ik kan niet gaan klagen bij de FNV-Weermanbond.” Harmen zegt: “Erwin, niet zeiken maar doen!” Erwin haalt koffie voor Harmen en weet precies hoe hij het drinkt.

Ook een orkest moet niet zeiken: een orkest moet mooi spelen. En als ze willen zeiken: laten ze het dan heel zachtjes doen.

Hummie van de Tonnekreek, in het praatprogramma Boven Water, zeurde voor de vijfde keer over hetzelfde tegen Mieke van der Wey. “Als je in de mijnen werkt krijg je stoflongen, en als je beroemd bent krijg je roddel.”

Hummie had haar openingszin voor haar roman al klaar: “Na zeventien jaar zou ik er nooit aan begonnen zijn.” Mieke van der Wey, journaliste in verkeerd lichaam, zag je denken: “Hoe drink ik mijn koffie ook al weer?”