Journalist beïnvloedt gijzelzaak

Mad City. Regie: Constantin Costa-Gavras. Met: John Travolta, Dustin Hoffman, Alan Alda, Mia Kirshner, William Atherton, Raymond J. Barry. Uitgebracht op huurvideo door: Warner Home Video.

Mad City van Constantin Costa-Gavras heeft niet alleen z'n hoofdrolspelers gemeen met Primary Colors (John Travolta) en het deze week opnieuw uitgebrachte Wag the Dog (Dustin Hoffman). De zestiende film van de regisseur van controversiële, politieke films als Z (1969) en Missing (1982) heeft ook deels hetzelfde thema als beide satires over de invloed van de media op de publieke opinie. In Mad City gaat het namelijk over een journalist die zich opwerpt als spreekbuis van een gijzelnemer tegen wil en dank en zo van beslissende invloed wordt op het verloop van de gijzelingszaak. Max Brackett (Dustin Hoffman) is een uitgerangeerde televisieverslaggever die er per ongeluk getuige van is dat een conflict tussen een ontslagen suppoost en een museumdirecteur uit de hand loopt en ontaardt in een gijzeling. Al die toevalligheden klinken wat ingewikkeld, maar dat komt omdat de kidnapper (John Travolta) onder geen beding de sympathie van het publiek mag verliezen. Het verloop van de film steunt namelijk zwaar op de gedachte dat Travolta's personage weliswaar een schoolklas onder schot houdt, maar eigenlijk een wanhopige huisvader is die door de publieke opinie moet worden vrijgesproken. Dat is ook wat de journalist betoogt, al zijn de motieven waarom hij dat doet niet even nobel: hij ruikt een goed verhaal én daarmee z'n kans op een comeback.

Het publiek in de VS had toen Mad City in première ging echter genoeg van al die bijdehande journalisten die de waarheid bewerken tot sappige verhalen, waarmee ze kunnen scoren en al helemaal als ze zijn gebaseerd op het nieuws van gisteren. Voor Mad City stond de zogenaamde Roby Ridge-gijzelingszaak model, waarin de media werd verweten dat door hun inmenging een gijzeling langer werd gerekt dan nodig was. Slechte recensies in Amerika leidden er vervolgens toe dat de film, ondanks bankable geachte regisseur en hoofdrolspelers in Nederland slechts op video werd uitgebracht.

Mad City maakt in het geheel een wat zompige indruk. Hij is te ernstig om een geslaagde satire te zijn en te vlak om louter als thriller beoordeeld te kunnen worden. Het scenario biedt noch Travolta noch Hoffman voldoende speelruimte om te nuanceren en daarmee hun personages ambivalenter en spannender te maken. Wel houdt Mad City tot het einde toe de aandacht vast. Wellicht dat daarom bij een film die zo zeer over het medium televisie gaat het televisiescherm niet eens de slechtste plek is om hem te bekijken.