De avonturen van de heer Dang

“Het is mogelijk dat Schiphol tegen het eind van het jaar twee weken dicht gaat”, zei de heer H. Wijkhuizen die de distributie van het starten en landen beheert. De nationale mainport zal worden gesloten omdat per contract is bepaald dat er niet meer dan 380.000 slots kunnen worden uitgedeeld. Aan het maximum is eindeloos gemorreld, er is de afgelopen jaren zo veel mee gesjacherd, de rechter en de minister hebben het aantal zo vaak omhoog gedoogd dat de rek eruit is. De Nederlandse rechtsstaat zou alle geloofwaardigheid verliezen als in 1998 het 380.001ste vliegtuig zou landen of opstijgen.

In de rest van Dorp Wereld is niet iedereen van de komende sluiting op de hoogte. Het is 15 december. De heer Dang uit Sjanghai die in Amsterdam een contract voor de levering van een half miljoen windcollectoren heeft afgesloten, wil weer naar huis. De taxichauffeur kijkt hem bevreemd aan als hij 'Schiphol!' zegt. Dang bereikt de vertrekhal. Daar heersen chaos en tumult, veroorzaakt door de passagiers van vliegtuigen met een hoger slotnummer dan 380.000. Op de start- en landingsbanen heerst de stilte van het graf.

Dang denkt aan Confucius en legt zich bij de situatie neer. Hij besluit in de Nederlandse hoofdstad te wachten tot er weer een vliegtuig naar Peking opstijgt. Hij zal zijn tijd gebruiken door de zeden en gewoonten van de Amsterdammers te bestuderen. Die kunnen zulke uitstekende windcollectoren bouwen. Misschien hebben ze nog meer in hun mars. Intussen blijft hij nieuwsgierig naar het waarom van de zondagsrust op de mainport.

Omdat hij geen Nederlands begrijpt, probeert hij in zijn hotelkamer CNN op de televisie te krijgen. Maar hoe hij ook drukt en draait, telkens verschijnen er weer mensen in beeld die zich onbekwaam lachen of discussiëren over de glazen sinaasappelsap die ze voor zich op tafel hebben. Zelden komt het voor dat iemand een slokje neemt. Dang veronderstelt dat het sap als heilige drank wordt beschouwd. De Nederlanders praten zo lang over hun problemen tot het oranje sap op is, denkt Dang, en dan zijn ze het eens. Omdat er op de televisie verder niets te beleven valt, gaat hij de straat op.

In de meeste straten liggen rails en daarboven zijn draden gespannen. Maar waarvoor? Na een half uur wandelen in het centrum ziet hij in de verte een tram rijden en na een poosje nog een paar. Het lijkt hem wat overdreven, voor zo weinig trams zoveel rails neer te leggen en zoveel draden te spannen.

Maar intussen is hij al enigszins gewend geraakt. Hij begrijpt nu beter waarom de Amsterdammers zo trots zijn op hun eigen tolerantie. Ze leggen een enorm vliegveld aan, noemen dat mainport en laten dan toe dat er veertien dagen lang geen vliegtuig van zijn plaats komt. Ze hebben het fijnst vertakte tramnet ter wereld ontwikkeld voor een stuk of tien roestige trams, voorzover Dang heeft gezien. Geen wonder dat zo'n stad niet meer wil weten wat er in de rest van de wereld gebeurt. CNN is voor de rest van de wereld - Amsterdam is een wereld op zichzelf.

Flauwe grappen, denkt de lezer.

Dat zouden de Amsterdammers wel willen. Er wordt serieus gepraat over het sluiten van Schiphol, CNN gaat heus, echt van de kabel, het trambedrijf zakt werkelijk voor de ogen van de passagiers in elkaar. Dang is niet denkbeeldig. In Amsterdam gaan alleen de Walletjes nooit verloren.