Zapman

De nimmer aflatende onvrede dat je te weinig tot stand brengt. De gedachten die niet willen komen als jij wilt dat ze er zijn. Al het andere dat nog moet gebeuren, en er ook bijhoort. Zoals daar zijn lichaamsbeweging, het intermenselijke, het maatschappelijke (instanties, formulieren, openingstijden) en soms zelfs: eten. Maar dan is het wel erg slecht met de onvrede gesteld.

Het gaat niet zo goed met de concentratie de laatste tijd. Ik ren van hot naar her. Eigenlijk zou ik moeten schrijven. Eenmaal thuis wacht me het antwoordapparaat, de elektronische post, de dagbladen, de analoge post, de zogenaamd interessante televisieprogramma's, de nog te lezen boeken. Als ik dan eindelijk achter de computer ben gekropen, vallen binnen vijf minuten mijn ogen dicht.

Bij de analoge post lag deze week een pakketje van een vriendin uit Groningen. Er zat een grote handdoek in met de beeltenis van een Formule I-coureur. Een hoofd zo groot als een autowiel, was ingepakt in een gele helm met het logo van een Braziliaanse bank erop. Dat moest het hoofd van Ayrton Senna zijn.

Veel dank, Gerrie, voor de handdoek. Ik ben er erg blij mee. Ik weet niet of het zo bedoeld was, maar ik ga me er dus niet mee afdrogen. In dat geval moet hij na een paar keer in de was en dan zal je zien dat er op den duur niet veel meer van Senna overblijft. Ik heb hem in mijn slaapkamer opgehangen, tegen een deur met een grote glasplaat erin. Gisterenavond liet ik in de gang achter die deur het licht branden, en in mijn slaapkamer deed ik het uit. Wat ik toen te zien kreeg, de geest van Hamlets vader was er niets bij vergeleken.

“Doe je een beetje rustig aan met jezelf?”, sprak Senna.

“Moet je horen wie het zegt”, gaf ik ten antwoord. Vier jaar geleden is het alweer dat hij zich op Imola met 300 kilometer per uur te pletter reed tegen een betonnen muur. En dan mij komen vertellen dat ik kalm aan moet doen. Makkelijk praten als je jarenlang de snelste bent geweest.

“Maar jij doet alsof de dood je op de hielen zit”, gniffelde hij.

Dat klopt, statistisch gezien ben ik over de helft, ik heb haast. Wat valt daar om te lachen? Hoe ouder je bent hoe sneller het leven door je vingers glipt. Die doden doen alsof ze het eeuwige leven hebben.