'Huisvrouwtje' helpt Korving aan brons

BOEDAPEST, 24 AUG. Atleet Robin Korving, die zaterdag in Boedapest het EK-brons op de 110 meter horden won, heeft een vrouw als trainer. “Dat is best een moeilijke combinatie”, bekent Ineke Bonsen. “Als ik hem iets opdraag, is dat geen probleem als er geen andere mensen bij zijn. Maar in gezelschap heeft hij zoiets van: ik ben toch de man, hè.”

Ze vormen toch een uitstekend duo. “Ik heb het lichaam, zij weet hoe ze er mee om moet gaan”, zegt Korving. Hij heeft zich nooit wat aangetrokken van de opmerkingen over Bonsen. “Er werd in het begin toch tegen Ineke aangekeken als het huisvrouwtje dat zich er zo nodig mee moest bemoeien. Ik heb dat altijd als een uitdaging gezien. Een vrouw als coach is lekker apart. Dat past wel bij mij.”

Het succes van Boedapest is het bewijs van hun goede werkwijze. “We zijn een beetje tegen de draad in”, constateert Bonsen. “Andere trainers willen altijd meteen alles. Wij doen het stukje bij beetje. Ik ben vijf jaar beziggeweest met het eerste afzetbeen van Robin, daarna was het tweede been aan de beurt. Alles op z'n tijd. Je moet het ook niet overdrijven en normaal blijven.” Korving noemt Bonsen “down to earth, net als ik”.

Bonsen: “Ik zie collega's vaak zo moeilijk met hun atleet doen. Moet hij niet naar bed? Mag hij wel skiën? Van mij wel, hoor. Ik zeg niet dat Robin nachten buiten moet rondzwalken, maar hij is jong en wil weleens wat. Het is verkeerd om met oogkleppen voor alleen aan atletiek te doen. Robin had hier ook vijfde kunnen worden. Was hij dan ineens een mislukking geweest?”

Bonsen kreeg negen jaar geleden de talentvolle Korving “als eigenwijze snotneus” bij zich. Maar hij was lang nog niet zo lastig als de moeilijk opvoedbare kinderen die zij in het onderwijs meemaakte. “Hij had niets te vertellen bij mij. Misschien dacht hij zelf van wel, hoor.” Ze ziet Korving als “een getemde leeuw”. “Hij denkt van zichzelf dat hij volwassen is.” “Ik word nooit volwassen”, riep de uitgelaten Korving iets verderop in de catacomben van het Nép-stadion.

Als een moeder informeerde Bonsen bij Korving of hij wel zijn trainingspak bij zich had voor de prijsuitreiking. “Die wil niet missen”, zei de trainster. “Ik zal even snel mijn lenzen indoen, anders zie ik Robin straks alleen in een grijze wind.” Op het erepodium stond Korving ontspannen met winnaar Colin Jackson te praten. “Waar we het over hadden? Waarschijnlijk over mooie vrouwen. Er liepen er bij die uitreiking veel rond. Ik denk dat ik dit meer ga doen!” De volgende keer moet hij nog sneller over de tien 'hekken' gaan, vindt Korving. “Ik had hier ook tweede kunnen worden. Daar moet ik aan werken. Ik ben 24 en de top van een hordenloper ligt op 28, 29. Ik ga echt niet op mijn lauweren rusten.”

Met die instelling onderscheidt hij zich van de meeste andere Nederlandse deelnemers bij de EK. De doelstelling van zeven plaatsen - inclusief de gediskwalificeerde Douglas - bij de eerste acht werd weliswaar gehaald, maar te weinig Nederlandse atleten haalden in Boedapest hun top. “Om een goede finale te kunnen lopen, moet je een aanvallend karakter hebben”, stelt Korving. “Je moet je niet van je stuk laten brengen. Troy Douglas kan dat en Ester Goossens, maar velen hebben het niet.”

Als beloning voor zijn prestatie mag Korving volgende maand in Johannesburg meedoen aan de lucratieve World Cup voor continentale ploegen. Hij maakt deel uit van de ploeg van de Rest van Europa. Opmerkelijk genoeg is ook Troy Douglas (200 meter) geselecteerd. Hij werd na zijn vierde plaats in de finale van vrijdagavond voor de rest van de EK uitgesloten nadat hij na het bekijken van de fotofinish de juryleden had beledigd. De Europese atletiekfederatie EAA overwoog Douglas voor langer te schorsen, maar zag daar vanaf. Ook de Nederlandse bond KNAU zal de atleet niet straffen.

De vreugde en vooral de opluchting over de enige medaille waren zaterdagavond groot in het Nederlandse kamp. Sprinter Martijn Ungerer, die net zelf in de estafette had gelopen, holde het stadion in om Korving een rood-wit-blauwe vlag in de handen te drukken. In zijn enthousiasme zakte Ungerer door zijn enkel. Op een brancard werd hij het stadion uitgedragen. Korving vierde later op de avond zijn medaille in een discotheek. De volgende ochtend stroomden de felicitaties via zijn mobiele telefoon binnen en werd de atleet door de Nederlandse ambassadeur in Hongarije, E. Niehe, zelf een voormalige olympisch roeier, onderscheiden met de onbenullige 'Orde van de Houten Klompen'.

Korving vond het toch prachtig en realiseerde zich steeds meer dat hij geschiedenis heeft geschreven. Het laatste Nederlandse hordensucces dateerde van precies zestig jaar geleden, ene Reindert Brasser won toen eveneens brons bij de EK. Die naam zei Korving niets. “Maar over vijftig jaar kent niemand mij ook meer”, wist de nuchtere atleet.