Srebrenica

Srebrenica blijft volgens Elsbeth Etty (Z 15 aug.) een 'open zenuw'. De onderzoeken die nu weer zijn aangekondigd dienen om na te gaan of aanwijsbare Nederlandse militairen iets gedaan hebben dat in ieder geval 'fout' is. En dan? Is Srebrenica dan over? Is dan het 'geschonden vertrouwen' hersteld? Of: kopen we daarmee ons onbehagen af? Onder 'ons' hier te verstaan: de Nederlandse samenleving, vertegenwoordigd door het parlement, dat de uitzending van Nederlandse militairen naar Srebrenica sanctioneerde.

Hebben wij ons van tevoren onvoldoende afgevraagd wat wij verwachtten van deze militairen, als het werkelijk tot een treffen zou komen? Verwachtten wij dat hun overleving op de eerste plaats zou worden gesteld, en hebben zij aan die verwachting voldaan? Dan kan het dossier dicht na het al of niet vinden van een paar 'foute' figuren.

Prof. Coolen zegt elders in de krant van dezelfde dag: “De vraag rijst wat je dan moet doen als je onder de voet wordt gelopen... Op dit soort dingen dien je voorbereid te zijn als je, zoals Nederland wil, aan vredesmissies meedoet.” Wellicht kan de strekking nog ruimer: het parlement zou zich als eerstverantwoordelijke moeten afvragen, wat wij verwachten van houding en optreden van Nederlandse militairen die bewapend worden uitgezonden naar (potentiële) conflictsituaties; en, in goed overleg met Defensie, wat daarvan de consequenties zijn. Zelfonderzoek op dit niveau - wie weet? - als belangrijkste les van Srebrenica.