Zingen in een leeg zwembad

Een man loopt op straat en hoort ineens een geluid. Het lijkt wel van onder de grond te komen. Hij legt zijn oor te luisteren op het trottoir. De camera gaat daar waar de man niet kan: onder de grond. Je zou een lawaaiige hardrockband verwachten, maar het zijn vier nette jongens die een zoetig slijpliedje zingen, Freak Level. Het begin is het leukste deel van de clip van het nummer Freak Me, daarna is het duidelijk de bedoeling geweest de jongens zo veel mogelijk mooi te laten zijn voor de tienermeisjes die hun platen kopen.

Het is jammer dat er niet meer gedaan is met de locatie, waar juist in het begin zo nadrukkelijk op wordt gewezen. De plek waar een clip zich afspeelt bepaalt sterk de sfeer en de boodschap ervan. Verreweg de meeste spelen zich af op zonnige plekken, op een strand, een straat in New York of Los Angeles of een helverlichte studio. Engeland is als locatie duidelijk minder populair, wat logisch is: zonnige clips presenteren een vrolijke wereld waarin het leven je tegemoet lacht, waar je rijk en glamourous kunt zijn; een treurige, grauwe Engelse straat herinnert te zeer aan de dagelijkse sleur - en glamour slaat in zo'n omgeving als een tang op een varken.

Marco Borsato speelt in op het Hollandse vissers- en vaardersgemoed en staat te zingen voor de Noordzee. Madonna roept een mysterieuze sfeer op in een dorre, duistere woestijn of probeert medelijden op te roepen door zich moederziel alleen op de levensgrote achterbank van een auto te plaatsen, zoals in haar laatste clip. Des'ree rijdt in haar auto lachend door een prachtig zonovergoten graanveld.

De jongens van Ultimate Kaos hadden een origineel idee: ze playbacken hun liedje My Lover in een groot leeg zwembad, waar ze nat worden gespoten door een sproeier. Een romantisch liedje zingen in de regen en toch niet treurig overkomen, maar nog behoorlijk glamourous, dat is knap. Bovendien ziet zo'n zwembad er, met die grote witte banen, zo leeg mooi uit.

De meeste vrijheid biedt een volkomen witte ruimte. In het Niets springen de artiesten als poppetjes rond. Het grootste voordeel is dat de camera de gekste posities kan innemen, zonder dat het er meteen gekmakend scheef of raar uitziet. Het wild rondhopsen in een witte ruimte maakte Anouk's zwart-witte clip voor Nobody's Wife leuk; een recentere is Teardrops van Lovestation. Ook dit is een zwart-witte clip, waarin de zangeres nu eens als een klein mensje middenin het beeld staat, omringd door wit, dan weer in een merkwaardige hoek gefilmd wordt terwijl ze voor haar hartvormige microfoon staat. Een gitarist en een dj zijn ook scheef gefilmd; tussendoor zien we een stelletje dat het onderwerp van het liedje (oorspronkelijk van Womack en Womack, die er een grote hit mee hadden) uitbeeldt: ontrouw, ruzie en bijleggen.