Voorman van Pizzicato Five over muzak en fantasie; Onwerkelijke vrolijkheid uit Japan

“Waarom zou je sombere muziek maken of kopen als het leven zelf al somber genoeg is?” De Japanse groep Pizzicato Five haalt bossa nova en Burt Bacharach door de computer.

De remix-cd Happy End Of You is uitgebracht door de Konkurrent (OLE 282-2).

AMSTERDAM, 19 AUG. Voor supermarkten, pompstations en vliegvelden is muzak inmiddels overbodig, want ieder jaar verschijnt er wel een nieuwe cd van Pizzicato Five. Deze Japanse groep maakt luchtige, onwerkelijk vrolijke deuntjes - oftewel feel good-muziek. Wat Forrest Gump was voor film, is Pizzicato Five voor de popmuziek. Dankzij de kinderlijke stem van zangeres Maki Nomiya en Bacharach-pastiches van muzikant Yasuharu Konishi, de onbezorgde riedels en overdadige maar synthetisch klinkende strijkorkesten lijkt hun muziek perfect te kloppen met het beeld dat in het Westen heerst van Japan. In dat steriele leven, waar wit-gehandschoende kruiers treinen volstouwen met passagiers, past de muziek van Pizzicato Five als de laatste beschaafde uitspatting.

Achter al die teksten over zoenen, bloemen, 'Mon Amour' en roze kleurpotloden verwacht je een opgeruimd mens. Maar net als komieken als Woody Allen en Hans Dorrestijn in het dagelijks leven doorgaan voor tobbers, zo blijkt Yasuharu Konishi een zwaarmoedige Japanner met donkerblauwe houtje-touwtjejas en een bloempotkapsel. Hij is in Amsterdam om als dj te draaien in de RoXY en Paradiso, en zich weer eens te onderhouden met easy tune-muzikant Richard Cameron, zijn Nederlandse geestverwant. Konishi's Engels is beperkt, ons gesprek loopt via een tolk.

De muziek van Pizzicato Five klinkt als een verbeelding van de ideale kindertijd, zo opgeruimd. Konishi vertelt dat muziek wel vrolijk móet zijn. “Het Japanse woord voor muziek is 'ongaku': 'on' betekent geluid, en 'gaku' is geluk. Niet speciaal omdat ik Japanner ben, maar muziek moet volgens mij blij klinken. En in het algemeen zijn kinderen vrolijk. Pubermuziek daarentegen is meestal heel donker.”

Zijn inspiratie ontleent hij niet aan zijn eigen kindertijd, maar die komt van televisie. “En dan vooral de tv-series uit de jaren zestig. Ik was in die tijd verslingerd aan Amerikaanse comedyprogramma's, vooral die van The Monkeys. Op de middelbare school heb ik een bandje gehad dat volledig was gebaseerd op de figuur van Davy Jones, we speelden allemaal tamboerijn. Uiteindelijk was het niet de Japanse maar de Amerikaanse cultuur die mij als jongen heeft gevormd.” Toch komt de meest gehoorde kritiek op de muziek van Pizzicato Five nu uit Amerika. Al het geflierefluit zou niet voldoende 'realistisch' zijn. “Maar waarom zou je sombere platen maken of kopen als het leven zelf al somber genoeg is?” zegt Konishi. Wordt hij zelf vrolijk van zijn muziek? “Iedere keer als ik mijn eigen muziek hoor denk ik aan het geld dat ik er mee verdien. Dan word ik vanzelf vrolijk, ja.” Kan muziek ook té vrolijk zijn? “Voor mij niet want ik vind dat vrolijkheid gelijk opgaat met fantasie.”

In Tokio vormt Pizzicato Five, samen met Tomoyuki Tanaka (ook bekend als Fantastic Plastic Machine), Cornelius en Towa Tei (vroeger lid van Deee-Lite) de Tokyo Shibuya Scene (vernoemd naar de wijk Shibuya waar zich het nachtleven afspeelt). Deze scene bestaat uit een aantal muzikanten, producers en dj's die als gemeenschappelijk kenmerk hebben dat ze zich tegelijkertijd bezighouden met oude en nieuwe geluidsbronnen. Pizzicato Five bijvoorbeeld noemde zijn debuutsingle Audrey Hepburn Complex (1985) en imiteert of sampelt obscure soul, bossanova-deuntjes en Burt Bacharachs liefdesballades. Maar als medium om muziek mee te maken werkt Konishi met de modernste computers. Zo ontstaat er een onwerkelijke stroomlijning; ongeveer alsof je een oude zwart-wit film in kleur bekijkt - maar dan leuk.

Konishi werkt behalve als muzikant ook als dj en liedjesschrijver voor anderen. In Japan schrijft hij bijvoorbeeld voor allerlei zangeressen, die op dit moment graag nummmers in de stijl van het populaire Pizzicato Five willen zingen. Maar Konishi kan alles: van rock tot U2. “Er is nu ook veel vraag naar easy tune, maar die opdrachten schuif ik direct door naar Richard.” Hij kijkt vergenoegd naar Richard Cameron die ook in de kamer zit.

Hun samenwerking stamt van een paar jaar geleden, toen Cameron in Tokio verbleef. Op Pizzicato Five's voorlaatste cd, Happy End Of The World (1997), staat het nummmer Arigato We Love You. Het is een live-opname van een tournee waarbij Cameron iedere avond opbelde naar zangeres Maki op het podium, en dan live in de zaal te horen was. Ze converseren over een eventueel samen te maken nummer: 'Why not do it right away, on the phone?' zegt Maki, waarna het nummer wordt gepresenteerd als 'ter plekke ontstaan' - als om te illusteren hoe makkelijk de wereld voor Pizzicato Five er uit ziet.

Onlangs verscheen er een remix-cd van Happy End Of The World, met de naam Happy End Of You. In de oorspronkelijke arrangementen hebben dj's als Dimitri From Paris en dj Dara, en muzikanten als die van 808 State en GusGus subtiele veranderingen aangebracht. Bij sommige nummers zijn de violen vervangen door een dominant ritme, bij andere zijn de stemmen nu omgeven door industriële klanken waardoor een sombere versie ontstaat van Konishi's luchtigheid. De nummers van Pizzicato Five blijken een rijke voedingsbodem voor nieuwe interpretaties.

Al is hij in de eerste plaats bekend als muzikant, Konishi zelf geniet het meest van zijn optredens als dj op party's. “Ik hou van clubs en feesten, want daar kom ik altijd meisjes tegen.” Komt hij dan al niet veel meisjes tegen door zijn muziek? “Dat denkt iedereen. Maar nee, dat zijn er nog niet genoeg.”