Verleidingen voor de piraat

Wat de meest begeerde piratenkaartjes voor de ontvangst van satelliet-televisie in Europa zullen worden is wel duidelijk: op de positie 28,2 graden oost van de Clark-belt, zoals de lijn heet waarop geostationaire satellieten worden geplaatst, is een omvangrijk digitaal satellietproject voor de Britse eilanden in de maak. Het zal niet alleen de bekende zenders uit het Sky-pakket behelzen, maar ook tientallen andere, waaronder die van de BBC, Channel 4, en mede door de BBC ontwikkelde themazenders als UK Horizons, met de hele dag BBC-documentaires. Reken maar dat menige Europeaan, ook buiten de Britse eilanden, daar geld voor over heeft. Alleen: het zal niet mogen.

Europa moge dan gekenmerkt worden door het streven naar vrij verkeer van goederen en diensten - op televisiegebied geldt dat niet. Houders van programma-rechten zijn erbij gebaat, dat die rechten zoveel mogelijk gescheiden kunnen worden verkocht, aan zoveel mogelijk landen. Wanneer al die prachtprogramma's in het Engels - een alom in Europa begrepen taal - zomaar in één keer over het continent zouden worden uitgestrooid, kunnen ze de verkoop naar andere markten wel vergeten, of in ieder geval daalt de prijs. Reken dus maar, dat de uitzenders op 28,2 graden oost er alles aan zullen doen om verspreiding van de voor ontvangst benodigde smartcards buiten de Britse eilanden zoveel mogelijk te beperken.

Het probleem is niet nieuw. Sinds jaar en dag mogen de Britse satellietuitzendingen in analoge vorm zich in een levendige belangstelling verheugen, van potentiële kijkers en dus ook van lieden die proberen smartcards voor deze zenders aan de man te brengen. Op Internet zijn talrijke sites en discussiegroepen aan deze materie gewijd. Sinds enkele jaren zijn er apparaatjes in de handel waarmee je de nieuwste codeercodes, eenmaal van het Internet gehaald, op zo'n kaartje kunt plaatsen en dan weer even vooruit kunt, qua kijken.

Maar Sky, de voornaamste aanbieder van Britse gecodeerde televisie, is ook niet gek. De codes worden tegenwoordig wel enkele malen per week gewijzigd, hetgeen de officiële smartcards kunnen verwerken, maar de nagemaakte niet. Het duurt dan een tijdje, voordat de hackers de nieuwe codes hebben uitgevogeld en op het Internet gezet. Maar op het moment dat het zo ver is, is Sky alweer aan zijn volgende codes toe.

Het laden van ongeoorloofde smartcards via Internet werkt nog wel voor een aantal stations, Scandinavische bijvoorbeeld, waar men wat minder ijverig codes wisselt, maar voor Sky eigenlijk niet meer. En belangrijker nog: wegens de hoge kosten en het geringe rendement is de handel in ongeoorloofde smartcards economisch eigenlijk niet interessant meer.

Bij Sky kunnen ze niet wachten tot ze digitaal kunnen. Want niet alleen kun je digitaal nog meer codes invoeren dan analoog, maar ook is voor de ontvangst van de gecodeerde zenders nog een conditional acces module in de ontvanger nodig, een apparaatje waarvan alleen de uitzender alle codegeheimen kent. Als je de schotelkijker niet alleen via zijn smartcard in de peiling hebt, maar ook nog eens via een door jou op afstand gecontroleerde ontvanger, kun je dan wel niet verhinderen dat hij met zijn geregistreerde apparatuur af en toe het Kanaal oversteekt, maar wél de grootscheepse handel in abonnementen onder gebruik van valse namen.

Dat deze strategie werkt, wordt duidelijk aan de hand van het Franse voorbeeld. Aan smartcards voor het digitale boeket TPS valt, bijvoorbeeld in Nederland, nog wel te komen, zij het voor veel geld. Maar schijnabonnementen op het Franse Canal+, dat zijn uitzendingen behalve met een smartcard ook met een bijzondere ontvanger beschermt, zijn ook in een grijs circuit niet meer beschikbaar.

    • Raymond van den Boogaard