Snoop Dogg

Snoop Dogg. Da Game Is To be Sold, Not To Be Told (Virgin 7243 8 46433 2)

In het cd-boekje bij zijn nieuwe cd Da Game Is To be Sold, Not To Be Told betuigt Snoop Dogg dank aan God dat 'Hij hem de gelegenheid bood om muziek te maken'. Waarschijnlijk is dit ook een verkapt dankwoord voor het feit dat Snoop überhaupt nog in leven is. Want na de moorden op The Notorious B.I.G. en Tupac Shakur zit hem de schrik in het lijf.

Noemde hij zich op vorige cd's nog graag 'The Original Gangsta', nu komt de 'gangster' nog maar in een nummer terug. Wat niet wil zeggen dat Snoop (die tegenwoordig het tussenvoegsel 'Dogg' bij zijn naam weglaat) kuis is geworden: 'nigga's' en 'motherfuckers' zijn alomtegenwoordig. Maar er is wel iets veranderd vergeleken bij zijn eerdere platen. Was de muziek van Doggy Style (1993) vooral slim bij elkaar gezocht van bestaande platen, en The Dogg Father (1996) een teleurstellende chaos, op deze cd slaat hij nieuwe wegen in. Het geluid is 'old school', herinnerend aan Afrika Bambaata uit begin jaren tachtig.

De drummachine klinkt ijl, zonder nadrukkelijke beats. Slechts in vier van de 21 nummers maakte Snoop gebruik van samples en bekende thema's uit de geschiedenis van de zwarte muziek.

Hij legde zich dit keer vooral toe op een variëteit aan stemmen: treiterende meisjesstemmen, lome mannenkoren en een gemene Snoop Dogg zelf. Met deze 'menselijke' elementen creërt hij een nieuw soort dreiging, die origineel, grappig en onverwacht experimenteel klinkt.