Het grote afpakken

Het begon natuurlijk allemaal veel eerder, maar laten we voor het gemak 'Mama's spookrijden' maar nemen als vertrekpunt. Precies vier jaar geleden. Nou hadden 'wij zonen van Mama' al wel eerder in de gaten dat het eigenlijk nog maar net of eigenlijk net niet meer ging, dat autorijden, maar daar sta je niet bij stil. Wat niet weet, dat deert niet. Laat mama nou maar lekker rondrijden.

Maar opeens kopte de wakkerste krant van Nederland: 'Naardense wordt gepakt op spookrijden'. “Ach, morgen zit er vis in”, proberen mijn broer en ik mama nog op te vrolijken.

Het kwam er op neer dat mama nog één kans zou krijgen om opnieuw haar rijbewijs te halen. Dat werd natuurlijk helemaal niets. Zestig rijlessen, twee instructeurs later, viel er voor het eerst het doek. De Staat had ingegrepen - en terecht, gebiedt de eerlijkheid te zeggen.

Het 'grote afpakken' was begonnen, vond mijn moeder. 'Hoe moet ik boodschappen doen' en 'Ik kan geen kant meer op'.

Iets anders kon ze niet meer zeggen, zo leek 't wel. Gek werden we er van. Maar ook omdat we niet zo goed wisten wat we haar moesten antwoorden - het 'grote aftakelen' was immers ook begonnen.

Een jaar na het eerste verlies kwam de tweede klap. Mijn moeder stak per ongeluk haar eigen huis in de fik.

'Je schrikt je eigen wezenloos' en 'Zo kon 't niet langer' kopte ditmaal de lokale krant. Ja, je kan van mijn moeder zeggen wat je wil, maar ze haalde wel de kranten! De reporter had dit zomaar opgetekend. De sappigste uitspraken van enkele buurtbewoners zullen we maar denken. Maar wederom had men gelijk, want inderdaad - zo kon het echt niet langer. En dus gingen wij op zoek naar een alternatieve behuizing voor mama.

Het RIAGG zag wel in dat de nood hoog was, maar er waren wachtlijsten. Privé-verzorging was voorlopig de enige uitweg. Nou, zo gek vonden wij dat niet, privé klinkt immers altijd beter dan overheid. We zouden het beste van het beste privé-verzorgingshuisje van Nederland voor mama gaan zoeken. En zo kwamen we, mede op voorspraak van het RIAGG, in Zeist terecht. Daar zouden ze goed voor mama gaan zorgen.

Na een week kregen we door dat er niets maar dan ook niets van klopte, van dit huisje. Ouwemensenhandel, dat was 't.

Voor ruim vijf mille in de maand sloten ze mama om zeven uur op in haar kamer, met het schuifje erop, bonden haar vast op bed, met het riempje aan en drogeerden ze haar tot ze zelf niet meer wist wie ze was, en waar ze was. Pilletjes om lekker rustig te worden. Meteen in het eerste weekend, toen de eigenaresse er niet was, hebben we mama ontvoerd naar een lieve tante.

Daar heeft ze twee maanden gewoond, want zolang duurde het voordat we een nieuw huisje voor haar hadden gevonden. Ondertussen ging mama rustig verder achteruit en langzaamaan begon bij ons het besef te groeien dat al die privé-huisjes eigenlijk niet zo op al die taken van opvang berekend waren. Al zouden ze het willen, dan nog, iemand die 24 uur per dag een bedreiging voor zichzelf en voor de omgeving is, daar moet je veel professionele, zéér veel professionele en lieve mensen tegenaan kunnen zetten.

We zijn nu bijna aan het eind, dat wil zeggen, mama staat nu bovenaan de lijst. Gezegend de dag dat ze definitief naar die overheidsinstelling in Weesp kan. Ik heb het gezien, en ze gaat er af en toe al heen, voor een paar dagen in de week. Het is daar fantastisch voor mama. Jammer dat het allemaal zo lang moest duren.