Les choses de la vie

Les Choses de la Vie (Claude Sautet, Fr/It, 1969), Ned.3, 22.58-0.20u. Woensdag, op BBC1, de Amerikaanse remake Intersection uit 1994. Met Richard Gere in een Mercedes Coupé en Sharon Stone als frigide echtgenote. Lachwekkend slecht.

De eensgezindheid van mensen die de dood in de ogen hebben gezien is opmerkelijk. Sommigen zagen een witte tunnel (nooit is een tunnel bordeaux-rood), anderen zagen hun leven als in een 'flits aan zich voorbijtrekken'. Net als in een droom is een minieme eenheid tijd kennelijk voldoende voor het beleven van langdurige avonturen, flarden uit een heel leven zelfs.

Pierre (Michel Piccoli), projectontwikkelaar te Parijs, heeft veel tijd om 'de flits' rustig aan zich voorbij te laten trekken. Hij ligt in het gras van een boomgaard, onbeweeglijk en stervende. Vlak voordat zijn zilverkleurige Alfa Romeo tot stilstand kwam tegen een appelboom, werd hij eruit geslingerd. Hij reed veel te hard op het landweggetje, in de vroege ochtend op weg van Parijs naar Rennes. Het duurt lang voordat de ambulance - een verlengde Snoek, het is 1969 - arriveert.

Les choses de la vie speelt zich af tussen ongeluk en overlijden van Pierre. De film bestaat uit de beelden die door zijn hoofd spoken terwijl hij in het gras ligt. Werk, een zoon en een vriend, maar bovenal twee vrouwen. Ex-vrouw Catherine (Lea Massari) en huidige vriendin Hélène (Romy Schneider) strijden in Pierres hoofd om de eerste plaats. Met Catherine en zoon ging hij zeilen, dat ziet er heel gelukkig uit. Maar kijken naar Hélènes blote rug als ze 's ochtends achter de typemachine zit, dat is ook wat waard.

Er is een soort intrige met een brief, maar echt belangrijk is dat niet. Veel mooier is de melancholie en de warmte van de herinneringen. Claude Sautet verfilmde de roman van Paul Guimard als een Franse Ingmar Bergman, volledig gefixeerd op de psychologie van de personages.

De omgeving doet er niet toe, steeds zien we die mensen en dan vooral hun gezicht, zittend in de auto en continu rokend. Ter compensatie van al die ingetogenheid verfilmde Sautet het ongeluk op een manier die dertig jaar later nog steeds verbluft. Piccoli en Schneider zijn prachtig samen. Nadien volgde nog menig gezamenlijk optreden, vaak onder regie van Sautet.