Hefner: simpel maar effectief

Concert: Hefner. Gehoord: 14/8 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: London Calling-festival, 2,3/10 Paradiso, Amsterdam.

Iemand die teksten schrijft van het kaliber Elvis Costello, de zaal bespeelt als een komiek en neurose in zijn stem laat doorklinken als David Byrne - zo iemand is een welkome verrijking van het Britse legioen popmuzikanten. Darren Hayman, zanger/gitarist van Hefner, laat zich bovendien niet ontmoedigen door een publiek dat niet groter is dan dertig man. Hij verontschuldigde zich vrijdagavond in de bovenzaal van Paradiso even dat hij 'die mooie nieuwe plaat van Belle & Sebastian' onderbrak, die voor het optreden opstond, en loodste toen zijn twee bandleden door een ingetogen concert, waarbij zijn verhalende teksten met titels als A Hymn For The Postal Service en Love Inside The Stud Farm goed te volgen waren.

Zo verhalend als de teksten zijn, zo staccato is de muziek. Hefners instrumentatie klinkt scherp en afgemeten: van de snaredrums tot de spaarzame gitaarakkoorden. Daarbij is Haymans stem de zwalkende dronkenman die eigenlijk zou moeten afstoten, maar met zijn komische observaties toch de aandacht opeist - over plotselinge weerzin tegen vriendinnetjes om de manier waarop ze 's morgens hun koffie drinken, over familievetes en over The Beach Boys.

Een enkel nummer werd aangekondigd als 'rock'. Het gevulde geluid dat de muzikanten tijdens deze snellere liedjes probeerden te creëren, klonk met hun manier van spelen soms wat onbeholpen.

Het trio gedijt bij soberheid. Niet alleen de muziek, ook de presentatie was simpel. De uitrusting van de muzikanten leek afkomstig uit 1960, met een drumstel dat slechts een snare, een basdrum en twee bekkens bood. Daaruit wist Anthony Harding met behulp van de ijzeren rand toch nog allerlei melodieuze en soms, zoals in Eloping, drijvende ritmes te sprokkelen. Ook al bestond zijn instrumentarium uit 'meer plakband dan drumstel', aldus Hayman.