Sterren van Parma houden Heerenveen een spiegel voor

HEERENVEEN, 14 AUG. Het gastcollege van de stervoetballers uit Parma was glashelder geweest, mijmerde Foppe de Haan nadat de nummer zes uit de Italiaanse Serie A de nummer zes uit de Nederlandse eredivisie onbarmhartig een spiegel had voorgehouden. “Maar ik ben gelukkig al kampioen van Nederland geworden”, zei de coach van Heerenveen. En in gedachten keerde hij terug naar een ontroerende bijeenkomst in Zeist, waar geestelijk gehandicapte voetballers in het shirt met de pompeblêden woensdag de dag van hun leven hadden.

Zo bedachtzaam als De Haan de afstraffing (0-5) in de oefenwedstrijd tegen Parma analyseerde, zo uitbundig had hij eergisteren feest gevierd met de gehandicapte spelers die zich gretig door hem lieten begeleiden. Jaarlijks fungeren de trainers uit het betaalde voetbal als coaches tijdens het zogenoemde G-voetbal. “Al vind ik dat de nadruk moet worden gelegd op de beleving van de gehandicapten, want zij staan centraal en niet wij”, meent De Haan. “Daarom train ik die jongens ook wel eens in alle anonimiteit. Dan heb ik de grootste lol.”

En dus vertelde hij over de show bij het G-voetbal van de wellicht iets te strenge arbiter, die je met zijn fluitje de oren van het hoofd blies als hij een penalty toekende. Of over Tony die zich bij het G-team van Heerenveen had opgeworpen als de specialist in het nemen van strafschoppen. De Haan: “Ik zei hem na een wedstrijd dat hij dan ook de eerste óf de laatste moest nemen. Geestelijk gehandicapten reageren heel primair. Ze kunnen extreem blij zijn of extreem verdrietig en ze zijn het ook zo weer vergeten. Toni riep dat hij de laatste zou nemen en hij scoorde fraai. Die jongen vloog huilend in mijn armen. Wat moet je dan nog zeggen?”

De Haan kende de gevechten die zijn oudste dochter dagelijks moet voeren in een tehuis voor geestelijk gehandicapten. “Die meid was al twee jaar bezig om contact te krijgen met een autistische jongen. Ze had wel het gevoel dat ze dichter bij hem kwam, maar hij liet niets merken. Onlangs gingen ze samen zijn kamertje inrichten. Ze hadden de muur geverfd, alles ingericht en plotseling ging die jongen languit op zijn bed liggen. Mijn dochter zag hem denken. Daarna vloog hij overeind en gaf haar een dikke zoen. Dat noem ik pas een overwinning, voor dat intieme moment had ze twee jaar geknokt.”

Die ervaringen hielpen De Haan gisteravond de strafexpeditie van Parma te relativeren, want de eerste confrontatie dit seizoen met een Europese topploeg viel Heerenveen zwaar. “Sommige spelers van Heerenveen denken dat ze heel goed kunnen voetballen”, sprak De Haan ironisch. “Hun laat ik graag de videobeelden van deze wedstrijd nog eens zien.” Parma-coach Ancelotti had het niet eens bedoeld als een stoot onder de gordel. “Hij verontschuldigde zich voor de wel erg hoge uitslag en voegde daar aan toe dat Parma zelfs nog enkele internationals miste”, zei De Haan bedremmeld.

Maar ook zonder de Franse wereldkampioenen Thuram en Boghossian en de Kroaat Stanic bracht Parma in de eerste helft een elitegezelschap in het veld dat een perfecte demonstratie gaf van Europees topvoetbal. Onder leiding van de Argentijnse middenvelder Veron en zijn Italiaanse collega Dino Baggio bracht het even sobere als geraffineerde Parma telkens het gevaarlijke duo Crespo en Asprilla in stelling. Bijna vernederend was de wijze waarop de spitsen van Parma de falende verdediging van Heerenveen uitspeelden. “Gelukkig kunnen we die ploeg niet tegenkomen in de Europa Cup 2”, kreunde middenvelder Jan de Visser. “Al zal Lazio Roma niet veel minder zijn.”

De Haan zou de loting voor het toernooi voor bekerwinnaars, eind deze maand, ook graag zelf willen verrichten om te voorkomen dat de eerste Europese campagne in de geschiedenis van Heerenveen al na één ronde strandt. Pas toen Parma na rust acht nieuwe spelers liet opdraven, hield Heerenveen enigszins gelijke tred met de Italianen. Bijna achteloos produceerde Parma echter nog een treffer. De Haan heeft slechts een week de tijd om de gaten in zijn verdediging te repareren voor FC Twente op bezoek komt. Maar zo mooi als het G-voetbal in Zeist wordt het natuurlijk nooit meer.