Onderweg met headhunter Egbert Vinke; 'Iedereen vraagt mij altijd om een vrouw'

Iedere week rijdt deze krant met een ondernemer mee op de achterbank. Hoe vaak zit hij in de auto? Wat doet hij onderweg? Deze week: headhunter Egbert Vinke, leider van de Nederlandse vestiging van Boyden International, executive search.

Auto donkerblauwe BMW 525

Route van zijn kantoor aan de Keizersgracht in Amsterdam naar Hotel Des Indes in Den Haag

AMSTERDAM, 14 AUG. “Ik woon in Laren, om hier om acht uur te zijn moet ik steeds vroeger van huis. Irritant, maar ik heb me er bij neergelegd. Ik rij rustig, gedisciplineerd. Ik probeer niet in te halen via benzinestations, het heeft geen zin. Ondertussen luister ik naar de radio, Classic FM, en ik heb altijd een dictafoon naast me liggen. Telefoneren doe ik vooral als ik 's avonds terugrij. Ik ga nooit voor zes, zeven uur van kantoor weg, eerder heeft geen zin. Telefoneren is voor mij een groot deel van het werk, dat gaat soms door tot middenin de nacht. Ik werk twaalf tot veertien uur per dag, altijd, ook in de weekends. Wat ideaal is: tegenwoordig bel je iedereen mobiel. Voor ons is dat een heel mooie ontwikkeling, je krijgt iemand rechtstreeks, je hoeft niet via zijn secretaresse.

Het zijn altijd vertrouwelijke gesprekken - met opdrachtgevers, met kandidaten. We werken voor de top van het bedrijfsleven. We hebben 65 kantoren in 35 landen, alleen al in ons Amsterdamse bestand zitten 15000 mensen die we kennen. Systeembeheer kan op elk gewenst moment een shortlist maken op basis van profielen: opleiding, professionele bagage enzovoort. Zoeken we iemand, dan leggen we eerst heel discreet contact en dan spreek je ergens met elkaar af - in een hotel of op een vliegveld. Ik vlieg veel, Londen, Milaan, Parijs. Om de juiste man te vinden - of de juiste vrouw, maar dat is nog heel moeilijk - kijk je ook over de grens. Het eerste wat ik doe als ik een afspraak met iemand heb is: kijken hoe hij binnenkomt. Is iemand gespannen? Komt hij op basis van nieuwsgierigheid? Dan stel ik vragen. Wat vind je het leukst van het werk dat je nu doet? Wat het moeilijkst? Heb je bijvoorbeeld weleens een staking van je personeel meegemaakt en hoe ging je daarmee om? Je probeert een indruk te krijgen van hoe iemand ècht is, of ze eerlijk zijn - ook tegenover zichzelf. Ik zocht een directeur voor een bedrijf op Curaçao en ik vroeg: hoe vind je vrouw het om te verhuizen? Zegt hij: o, dat regel ik wel. Ik bel zijn vrouw op en zij zegt: ik ga niet mee.

Je wilt ook weten of iemand een blijver is of dat hij iedere baan ziet als een tussenstap. Dat brengt me op het thema flexibilisering. Mensen zeggen steeds vaker: ik doe dit voor een of twee jaar en dan ga ik weer verder. Bedrijven proberen mensen aan zich te binden door optieregelingen, maar je ziet ook dat bedrijven het prima vinden als iemand meteen al zegt: dan en dan ga ik weer weg. Je spreekt een salaris af en je spreekt een bonus af, na afloop van het contract, op basis van prestatie. Heel reëel. Het gevolg is wel dat ik het steeds drukker krijg, het aantal wisselingen in de toppen van ondernemingen neemt alleen maar toe.

Zelf kom ik uit het bedrijfsleven, dat is in mijn werk een groot voordeel. Je weet wat het is om eindverantwoordelijkheid te dragen voor een onderneming, ik praat op gelijk niveau met opdrachtgevers en kandidaten. Ik deed jarenlang voor Tip Trailer Rental zaken in Rusland en Polen. Ik was altijd weg. Maandagochtend stapte ik op het vliegtuig, vrijdagavond kwam ik weer terug. In de taxfreeshop kocht ik lego voor mijn kinderen. Ze tekenden mij als een poppetje in een vliegtuig.

Al mijn opdrachtgevers vragen mij altijd om in de eerste plaats op zoek te gaan naar een vrouwelijke manager. Echt, ze willen allemaal het liefst een vrouw. Zelf vind ik het fantastisch om contact te hebben met carrièrevrouwen. Ze zijn bijna altijd beter dan mannen. Ze zijn intuïtiever en tegelijkertijd afstandelijker. Ze hebben meer gevoel voor wat er in hun omgeving gebeurt en ze combineren dat met een grotere zakelijkheid. Allemaal eigenschappen waar je in de top van een onderneming heel ver mee komt. Maar er is altijd dat ene probleem waar ik geen oplossing voor weet: ze hebben kinderen of ze willen kinderen. Je zit dus met een gat in hun loopbaan. En wat als een man en een vrouw allebei carrière maken en de één kan een baan in Hongkong krijgen en de ander in Londen? Wie wint? Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar in de praktijk zie je dat de vrouw haar gezin laat voorgaan. Het is niet: de man wint of de vrouw wint. Het is de biologie die wint.''