Kauwgomplaatje

In New York hechten ambitieuze ouders nog meer aan de briljante schoolcarrière van hun kinderen dan in Amsterdam-Zuid. Daarom sturen ze hun kroost naar de allerbeste kleuterschool in town, die weer toegang geeft tot de allerbeste basis- en middelbare school, et cetera. Vervelend is echter dat de aspirant-genietjes een examen moeten afleggen om tot die kleuterschool te worden toegelaten.

Voor peuters met faalangst is het een ramp, maar gelukkig bestaat er een speciale training die hen kan helpen die vuurproef met succes af te leggen. Elsevier haalt dit zorgscenario aan om te laten zien dat het allemaal nòg erger kan. Want ook in Nederland zijn ouders ongerust over de toekomst van hun kinderen. Steeds vaker wenden ze zich tot een hulpverlener. Volgens een gedragspsycholoog moeten ze hun kinderen echter niet zo op de huid zitten. Oftewel: laat je zoon of dochter gerust een beetje aanrotzooien, dan ontdekken ze vanzelf of ze geïnteresseerd zijn in geld, macht, status en stress. Het is alsof die nerveuze ouders van nu hun eigen jeugd vergeten zijn en niet doorhebben dat de geschiedenis zich gewoon herhaalt, zij het op een andere wijze.

Paars bevindt zich deze week in de luwte. Toch legt Elsevier zijn vergrootglas op de talloze lobbygroepen in ons land, zoals boerenbonden, Vluchtelingenwerk en de Gehandicaptenraad, die soms machtiger zijn dan de politiek. Ze oefenen zelfs invloed uit op de kabinetsformatie, meldt het weekblad. Zo werd staatssecretaris Terpstra in eerste instantie door de zorgverzekeraars de wacht aangezegd, vanwege haar slechte beleid in de thuiszorg.

In de broeierige coulissen van HP/De Tijd werkt het CDA aan een comeback. Roomse rotten als Norbert Schmelzer en Dries van Agt mogen er deze week hun zegje doen. Minderbroeder Dries van Agt over Paars II: “Deze club is geen lang leven beschoren. Over twee, tweeënhalf jaar loopt de fietsband leeg.” Sportcommentator Mart Smeets kan zo'n uitspraak in de juiste proporties zien: “Dat is nu eenmaal dat vreselijke katholieke aan het fietsen: het bedriegen.” Jammer voor Dries dus.

Boeiend is ook wat Smeets te vertellen heeft over het dopinggebruik tijdens de Tour de France. Hij wist ervan, zoals de meeste van zijn collega's, maar niemand stelde het aan de kaak omdat het niet te bewijzen was. En als er een journalist over schreef, dan werd hij door iedereen verketterd. EPO-gebruik hoort erbij, vindt Smeets. We hebben het aan onszelf te danken dat het zover gekomen is: “Het publiek wil meer spektakel. (...) En om aan die verlangens te beantwoorden gaan de renners steeds meer doen.”

De coverstory van HP/De Tijd 'Prinses Di's laatste vijf minuten' belooft veel, maar heeft weinig om het lijf. Een jaar na dato is het Disney-drama van Dodi en Di nog altijd omgeven met veel raadsels (inclusief een 4.000 pagina's dik rapport, waar toch íets in moet staan). Het enige nieuwtje is dat het Fransen niets meer interesseert. Volgens HP/De Tijd is Di veranderd in 'Een heilige als kauwgomplaatje', een kruising tussen een religieuze- en een filmheldin.

Alleen Vrij Nederland komt met echt nieuws - de onthulling daargelaten dat de Amerikaanse aanklager Starr als tiener maar één hobby had: schoenpoetsen. Het weekblad heeft enkele vluchtelingen uit Srebrenica opgespoord, die beweren te hebben gezien hoe Dutchbatters moslimmannen de handen boven het hoofd bonden in opdracht van de Serviërs. Terecht vraagt het weekblad zich af waarom deze ooggetuigen nooit gehoord zijn door Defensie. Misschien komt het wel doordat de Nederlandse man is gaan lijken op Marcello Mastroianni, die in De Groene Amsterdammer wordt omschreven als de vertegenwoordiger bij uitstek van het daadloze, dromende en denkende bestaan. Het is fin de siècle, zelfs de nuchtere Nederlander ontkomt niet aan dat gevoel.