Saldotekort

“Nee, écht niet.” Op het gezicht van de baliemedewerkster staat te lezen dat zij hier ook maar voor haar nummer zit. “Ik kan u het geld niet meegeven, want ik krijg geen fiat. Saldotekort. Het is gemeld op uw rekeningafschrift.” Ik tracht mijn opwinding de baas te blijven.

Vanmiddag hebben we een verjaarspartijtje van onze jongste dochter en alles moet nog worden ingeslagen. In godsnaam rustig blijven. Dat biedt meer kans op succes dan een verhit debat. Bovendien staat mijn dochter naast mij te glimmen in het vooruitzicht van het feest. Maar zonder geld geen slingers, limonade en taart. De juffrouw blijft onverzettelijk.

Ik zet mijn overtuigingskracht in een hogere versnelling. Of ik haar superieur kan spreken. Haar houding, tot dusverre neutraal, verandert ogenblikkelijk. Alsof ik een oneerbaar voorstel heb gedaan. Negeren kan ze mij niet en schoorvoetend wordt aan het verzoek voldaan. De superieur blijkt een 24-jarige van 2 meter, gel in het haar en geinige das. Ik wil het feestje redden en ben bereid diep in het stof te gaan voor deze executive. Poeslief zeg ik dat de bank gelijk heeft. Dat het saldo aan mijn aandacht was ontsnapt en dat het nooit meer zal gebeuren. Maar dat ik vanmiddag nu eenmaal met dat partijtje zit. De uitnodigingen zijn al verstuurd. Het is vandaag de 23ste en mijn salaris wordt altijd op de 24ste bijgeschreven, dat is morgen. Mijn dochter, onkundig van vaders decorumverlies, lacht de jongen onweerstaanbaar toe. Hij verdwijnt in een kamer. Inmiddels heb ik uit mijn ooghoeken een buurman zien binnenkomen en doe mijn best net te doen alsof ik op een belangrijke aandelentransactie wacht. Uiteindelijk witte rook. Ik krijg het geld mee, als ik het er nooit meer zo op aan laat komen. “Wat moesten we lang wachten, pap. Gaan we nu taart kopen?” “Ja lieverd, wat een rotbank hè”, zeg ik luchtig. De volgende dag ligt de bijschrijving in de bus. Op de bijgevoegde folder staat: Kom eens met ons praten als u behoefte heeft aan meer flexibiliteit en financiële armslag.