Gay Games (4)

Het hoofdredactionele commentaar op de Gay Games (NRC Handelsblad, 7 augustus) is in mijn ogen een ware aanfluiting. Over het financiële debacle van deze spelen zal het laatste woord inderdaad nog niet gesproken zijn. Maar om de Gay Games, lees homoseksualiteit, in een adem te vergelijken met exhibitionistisch en vulgair vertoon, dat Amsterdam een kwade naam zou berokkenen slaat werkelijk alles. Nee, volgens het commentaar was vanwege het financieel verlies en het verval der zeden dit bepaald geen feestje waard. Het hoofdartikel komt in mijn ogen uitermate zuur en calvinistisch over.

Onderschat wordt de positieve impact van de Gay Games op de eigenwaarde van menige lesbische vrouw en homoseksuele man. Althans, dat mocht ik als psycholoog afgelopen periode regelmatig vernemen uit de mond van cliënten in mijn spreekkamer. En wat te denken van de enorme support die van deze spelen uitgaat op deelnemers uit landen waar het woord homoseksualiteit nog steeds niet hardop uitgesproken kan worden zonder negatieve sancties.

Een week ondergedompeld te zijn in een omgekeerde wereld gaf menige lesbo en homo een bijzondere ervaring. Voor hetero Nederland is het meerderheidsbesef voor de rest van het jaar een volstrekt 'normale' ervaring waar niemand bij stilstaat. De boodschap van de Gay Games werd door de Amsterdamse burgervader Patijn bij de sluiting in de Arena haarscherp verwoord: 'go back to your communities and live your lives as proud and visible gay men and lesbian women'. Nee, Amsterdam was absoluut geen obligate keuze voor de Games. Juist vanwege haar tolerante karakter was Amsterdam de facilitator bij uitstek voor het bevorderen van 'gay proud'.