SUPER 400

Super 400 (Island 1005 524 526-2)

Er was al een Supertramp, een Supergrass, een Supersub en een Super Furry Animals. Super 400 is misschien niet de gelukkigste naam voor een jong en dynamisch rocktrio uit New York, zeker niet nu hun muziek zo ouderwets blijkt als de weg naar Woodstock. Super 400 begint waar de Engelse groep Free in 1973 ophield, met nummers die een feilloos gevoel voor (blanke) soul koppelen aan het powertrio-principe van Cream en The Jimi Hendrix Experience. Daarbij speelt bassiste Lori Friday ook nog eens aardig piano. Net als geestverwanten The Black Crowes klinkt Super 400 schaamteloos retro, terwijl zanger/gitarist Kenny Hohman zijn frasering en zijn getergde uithalen bijna wel afgekeken móet hebben van Crowes-zanger Chris Robinson. Geen geweldige uitgangspunten voor een hogelijk origineel debuutalbum, en toch is Super 400 een verademing tussen het ingeslapen Amerikaanse rock-aanbod van Hootie & The Blowfish en The Dave Matthews Band. Los van de (te) lange bluesimprovisatie Day Bye Day excelleert Super 400 in krachtige, sfeervolle rock- en soulsongs die zo dicht bij de bron liggen dat ze afkomstig lijken van een vergeten meesterwerk uit de jaren zeventig.