Franse justitie 1

Alain Franco, correspondent van Le Monde probeert ons op typisch Frans arrogante wijze de les te lezen in zijn bijdrage in NRC Handelsblad van 3 augustus. Typisch Frans is het om alleen aandacht te hebben voor andermans fouten en met geen woord te reppen over eigen falen.

Niemand in Nederland neemt het de Franse justitie kwalijk dat ze optreedt tegen vermeend dopinggebruik. Waar men zich wel aan stoort is de onnodig barbaarse manier waarop justitie in Frankrijk te werk gaat.

Fysieke intimidatie is een bewust onderdeel van de onderzoeksmethode. Waarom mensen na een verhoor van twee dagen nog eens twee weken opsluiten als je weet dat je ze uiteindelijk toch vrij moet laten? Om ze alvast te straffen voordat ze schuldig zijn bevonden?

Ook zijn er vraagtekens te zetten bij de timing van dit onderzoek. De Franse justitie heeft, om het met een Nederlandse term aan te duiden, doping in de Tour tientallen jaren gedoogd. En dan opeens zo'n drieste actie, alsof het om kinderporno gaat.

Het andere verwijt dat ook Nederlandse tussenpersonen zich niet aan hun belofte, om WK-kaartjes te leveren, hebben gehouden is bespottelijk. Het zijn toch de Franse autoriteiten zelf die het illegale kaartjes-circuit hebben gecreëerd door op een onbeschaamde wijze haar eigen publiek te bevoordelen. Als de kaartjes eerlijk waren verdeeld over alle voetbalbonden dan hadden de tussenpersonen, in en buiten Frankrijk, geen kans gekregen.