Sodom en gemor in Tel Aviv

TEL AVIV. In het Miami Hotel aan de strandboulevard wordt 's nachts geschreeuwd en op deuren gebonsd. De kamers ruiken naar stof, riolering en sigarettenpeuken. Over de wanden kruipen kakkerlakken, en vlak nadat de sabbat begonnen is, dreunt de Salsa tot aan het dak: illegale Colombianen huren er dan een zaaltje af.

Rond het middaguur komt de baas, met wankele tred, naar beneden. Wanneer hij zijn 61-jarige receptioniste nadert, begint hij te schelden. Gelaten hoort de vrouw het aan. Als hij uit zicht is, haalt ze een foto tevoorschijn van een bloedmooi meisje. “Dat was ik.”

Buiten loeren prostituees naar potentiële klanten om hen mee te lokken naar een kamer van het Miami Hotel. “Israelian men? Just fuck them and take their money”, zegt een van hen met ogen vol haat. Haar collega is een deur verder. Bij de gokautomaten.

Het Miami Hotel lijkt een miniatuur van Tel Aviv. De levendige mondaine stad verloedert. Tot voor kort waren het, zoals bekend, de orthodoxen die daarover morden. Tel Aviv, dat is sodom en gomorra. Nu maken ook de minder gelovigen zich zorgen. “Het zijn niet de Arabieren die onze staat uithollen”, zegt Geraldo, een intellectueel die Chili voor Israel heeft verruild. “Wij, joden, doen het zelf.”

'Wij, joden' in Tel Aviv: in de ban van geld, lol en comfort. Bevreesd voor de Russische mafia die zich opvallend thuisvoelt in hun stad. In de ban ook van marihuana. Steeds meer jongeren roken het en wensen coffeeshops naar Amsterdams model. Het gebruik van cocaïne groeit razendsnel, met alle gevolgen vandien. Een legertje gokverslaafden houdt zich op in illegale casino's. Tot zover doet Tel Aviv niet onder voor een doorsnee-westerse stad. Het verschil? De mannen.

In Tel Aviv verkeren veel Israeliërs in vergaande staat van verloedering. Avi, een jood van oorsprong uit Jemen, erkent dat: “We are animals.”

Vooral joodse vrouwen die vanuit het buitenland in de heilstaat zijn komen wonen, reageerden ontzet. En dat zijn ze nog steeds. In hun belevingswereld waren het Arabische mannen die zich anti-vrouw gedragen. Eenmaal in Israel ontdekken ze dat de niet-orthodoxe Israeliërs niet voor de vijand onder doen - en misschien wel erger zijn. Geen respect voor vrouwen. Beleefdheid kennen ze niet. Ze zijn bruut en aldoor uit op seks, op haastige seks. Een Israeliër wil het nú en snel.

Hoteleigenaren kunnen er smakelijk over verhalen. De vrouw blijft buiten wachten. Beschaamd: ze heet al snel een slet. Binnen onderhandelt de man over de prijs van een kamer - op zijn scherpst, want het is maar voor een half uurtje. Na afloop ligt naast het bed een condoom, soms een leeg flesje wodka en vaak ook een krant. Blijkbaar was er nog tijd om die te lezen.

Haast is het toverwoord en voor Israeliërs is dat vanzelfsprekend: wat zal de dag van morgen brengen? De beelden staan op ieders netvlies gegrift: Hamas-zelfmoordenaars. Exploderende bussen. De scud-raket.

De oorlog wordt als verklaring gegeven voor het haastige en impertinente seksuele gedrag. Ook de dienstplicht zou een oorzaak zijn. De meeste jongens zijn achttien wanneer ze voor drie jaar moeten gaan dienen. Ze leren er drinken, gokken en meiden versieren. Met achttien zijn ze Man.

Of ligt het aan het gedrag van vrouwen? Daarover morren veel Israeliërs. 'Hun' vrouwen zijn arrogant, eigenwijs, overspelig en louter uit op geld en dure auto's. Dient zulk gedrag niet afgestraft?

In café Roma aan de Ben-Yehuda heeft Amanda (25) een veilig heenkomen gezocht - achterin aan een tafeltje. Trillend steekt ze een Marlboro op. Al is ze gescheiden, ze draagt een trouwring. Zonder trouwring kan ze de straat niet op. En dan nog krijgt ze problemen: te jong, te blond, te mooi en ze loopt te alleen. Café Roma is haar schuilplaats voor wanneer het te veel wordt: het indringend aangestaard worden op een terras. Aangesproken en gevolgd worden. Zelfs aanranding op het strand behoort tot het pakket van een vrouw-alleen. Geheel volgens de traditie hebben Israeliërs de straten van Tel Aviv bezet. De straat, dat is hún domein.

Tijd voor emancipatie? Israel heeft wel wat anders aan zijn hoofd. Ten tijde van oorlog heet emancipatie een luxe. Een beter argument is nauwelijks voorhanden. Liever gezegd: een betere smoes. Neem bijvoorbeeld Gaza. Daar moet het wél. De miljoenenprojecten van donorlanden dienen bij voorkeur gelabeld met een M'tje en een E'tje. De M van Milieu, de E van Emancipatie. De Gazanen moeten geëmancipeerd worden. Waarom de Israeliërs niet?

Een taak voor Nederland? Wegens overweldigend succes worden onze emancipatieraden en dito organisaties opgedoekt of ze moeten fuseren. Onze kennis op het terrein van gelijkwaardigheid tussen man en vrouw gaat die van Israel ver te boven. Neerlands nieuwste exportproduct naar Israel zou emancipatie kunnen heten.